Hani iyi ki vardım ?
Sahte Liman Kerem, koltukta bir külçe gibi yayılmış, elindeki telefonun ekranında parmağını hızla kaydırıyordu. Sevim’in mutfakta ne yaptığıyla, gününün nasıl geçtiğiyle ya da neden on dakikadır tek bir noktaya bakıp daldığıyla zerre kadar ilgilenmiyordu. Kerem’in ilgisizliği, Sevim için artık kanıksanmış bir hava durumu gibiydi. Adam, Sevim’e bakarken içini görmüyordu; sadece orada duran, evi çekip çeviren, akşam yemeğini hazırlayan ve odayı boş bırakmayan bir nesne görüyordu. Sevim bazen bir cümle kurmaya yelteniyor, sonra Kerem’in tepkisiz suratını hayal edip vazgeçiyordu. Bu adamla hiçbir ortak noktası yoktu; ne sevgi ne de saygı kalmıştı geriye. Ama Sevim, neden hala burada olduğunu kendine açıklarken hep "Alışkanlık işte," ya da "Düzen bozmak zor," diyordu. Kerem’in duyarsızlığı, aslında Sevim için bir çeşit kalkandı; adamın o kaba varlığı, kendi varoluşsal hiçliğiyle yüzleşmesine engel olan kirli bir perdeydi. Kerem’in ilgisizliği ona acı veriyordu ama bu a...