Kayıtlar

Ekim, 2026 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Kavramsal Hijyen ve Camdaki Kedi

Resim
  Akşam. Oda loş. Adam koltuğa yayılmış, elinde çay bardağı. Halının üzerinde kedi var; kuyruğunu usul usul sallıyor. Adam konuşmaya başlıyor. Sanki karşısında bir insan varmış gibi ama sesi daha yumuşak, daha içten. Kediye insanların ellerini nasıl yıkadığını anlatıyor önce. Şehirlerin nasıl dezenfekte edildiğini, havanın filtrelendiğini… Sabunların antibakteriyel olduğunu, yüzeylerin steril, maskelerin koruyucu olduğunu söylüyor. Evlerin girişinde ayakkabıların çıkarıldığını, telefonların alkollü mendille silindiğini, kapı kollarının bile şüpheyle tutulduğunu anlatıyor. Mikroplara karşı hep birlikte tetikte olduğumuzu söylüyor. Misafir gelince kolonya uzattığımızı, çantaları bir köşeye bıraktırdığımızı, dışarıdan gelen her şeyi risk saydığımızı… Çocuklara günde kaç kere “ellerini yıkadın mı?” diye sorduğumuzu. Otobüste demirlere mendille tutunduğumuzu, asansör düğmelerine dirsekle bastığımızı… Kedi sıkılmış gibi ayağa kalkıyor. Uzun uzun geriniyor. Koltuğun üzerinden pencere kena...

Beni Sev Ama Sana İhtiyacım Yok

Resim
  Bazı birliktelikler sevginin bereketli toprağında değil, ilginin kurak ve bencil kumlarında filizlenir. Sevgi, iki ruhun birbirine döküldüğü, birinin fısıltısının diğerinin kalbinde yankılandığı simetrik bir akıştır; bakışların birbirini doğurduğu bir aynadır. Oysa ilgi, muazzam bir oburlukla tek bir yöne doğru çağlar. Birinin varlığı, diğerinin uçsuz bucaksız benliğini besleyen bir kurbandan ibarettir. Biri, sistemin merkezindeki mağrur güneş olur; diğeri ise onun çekim kuvvetine kapılmış, kendi ışığından mahrum, sadece o görkemli kütleyi aydınlatmakla görevli dilsiz bir uydu. Adam, o akşam restoranın kapısından içeri girerken omuzlarında dünyanın en ağır yükünü taşıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla annesini kaybetmişti. İçinde devasa bir boşluk, boğazında düğümlenmiş bir feryat vardı. Sadece sığınmak, bir çift gözün içine bakıp "Gitti," demek istiyordu. Kadın, masaya oturduğu an adamın solgun yüzüne ya da titreyen ellerine bakmadı. Menüyü sertçe kapatıp garsona üstenci bir t...

Ödünç Gözlük

Resim
Deniz’in o duru, şiirsel ve dinginleşen dünyası, her geçen gün daha da şeffaflaşıyordu. Renkler daha canlı, sesler daha melodik, insanlar daha katlanılabilirdi. Artık sabahları kalbi sıkışarak uyanmıyor, aksine bir pamuk şekerinin içinde süzülüyormuş gibi hafif hissediyordu. Dışarıdan bir motosiklet sesi geçti. Uzaktan bir köpek havladı. Apartmanın üst katında biri musluğu kapatmayı unutmuş gibiydi; boruların içinden ince bir su uğultusu geliyordu. Deniz, uzun zamandır ilk kez seslerin katmanlarını ayırabiliyordu. Sanki dünya, yıllardır üst üste binmiş şeffaf tüllerden oluşuyordu da biri o tülleri yavaşça kaldırmıştı. Kumaşın tenine değen pütürünü hissediyordu. Hayat onun içinden hızla geçen bulanık bir tren manzarasıydı. Şimdi ise her şey durmuş gibiydi. Eskiden sabahları gözlerini açar açmaz, beyninin içinde görünmez bir toplantı başlardı. Yapılması gerekenler, yetişmeyen işler, cevap verilmeyen mesajlar, geçmişte söylediği bir cümle, gelecekte olabilecek kötü ihtimaller… Hepsi aynı ...

Olmak Yettiğinde

Resim
  Biri sordu: “Hiçbir şey yapmıyorsun. Peki ne işe yarıyorsun?” Adam gülümsedi. “Yapmak yetmediğinde,” dedi, “orada duruyorum.” Soruların aceleyle sorulmasını engelliyorum sadece.  O gün, kimse bunun farkında olmasa da, gün biraz daha ağır yürümeye başladı. Dükkânlar yavaş yavaş ışık aldı. K epengler açıldı, fırıncı ekmeği tezgâha koymadan önce bir an durdu. Elindeki sıcaklığı fark etti.   Postacı, mektupları dağıtırken kapıları daha yavaş çaldı. Açılmayan kapılara kızmadı. Omuz silkti,  Belki sonra, diye düşündü. Belki de hiç.  Berber dükkânı doldu. Makas çalışıyordu ama aynaya bakılmıyordu bu kez. Berber, saç kestiği adamın yüzüne baktı. Adam da bir şey anlatmadı. İkisi de buna ihtiyaç duymadı. Bir çocuk topunu kaçırdı meydanda. Koşmadı. Topun yuvarlanışını izledi. Durdu, bekledi. Top bir duvara çarpıp geri geldi. Çocuk güldü. Kimse onu çağırmadı. Y aşlı adam her zamanki bankına oturdu. Elini bastonuna koydu. Eve dönmek için bir sebep aramadı. Güneşin yer deği...

Evdeki Mevsimler

Resim
  Elektrik tam akşamın en düşünceli saatinde kesildi. Odanın içindeki uğultu bir anda sustu; buzdolabının ince titreşimi, bilgisayarın fan sesi, lambanın sarı halkası… Hepsi yok oldu. Geriye, duvar saatinin sabırlı tik takları ve karanlığın ağır nefesi kaldı. Adam bir süre yerinden kıpırdamadı. Karanlıkta eşyaların yer değiştirdiğini sandı; sanki koltuk biraz daha yaklaşmış, masa biraz daha uzaklaşmıştı. İnsan ışık varken eşyaların yerini değil, kendini sabit sanıyormuş meğer. Kalktı, balkon kapısını araladı. Soğuk hava içeri doldu; gecenin kokusu vardı içinde. Islak beton, uzak bir yerden gelen soba dumanı ve çiçek açmaya hazırlanan bir ağacın belirsiz vaadi. Balkona çıktığında gökyüzü pırıl pırıldı. Elektrik olmadığı için şehir kendi ışığını söndürmüş, yerini göğe bırakmıştı. Sokak lambalarının sönmesiyle yıldızlar cesaret bulmuş gibiydi; her biri biraz daha yakına gelmiş, biraz daha çoğalmıştı. Samanyolu ince bir tül gibi uzanıyor, karanlığın içinde görünmez sandığı ihtimalleri ...

Görülmeyen Hikâyeler

Resim
  Sabah, henüz tam uyanmamış bir dünyanın üzerine usulca serildi. Işık, perde aralığından içeri sızarken, odanın duvarlarında yavaş yavaş gezinen bir düşünce gibiydi, ne tam belirgin ne de bütünüyle silik. Toz zerrecikleri, o ışığın içinde ağır ağır dönüyor; her biri kendi küçük yörüngesinde, görünmez bir düzenin parçası gibi süzülüyordu. Odanın içi hâlâ geceye aitti biraz. Sandalyenin sırtına bırakılmış bir gömlek, yarım kalmış bir hareketin hatırası gibi duruyordu. Masanın üzerinde unutulmuş bir kitap, açık sayfalarıyla sanki okunmayı değil, hatırlanmayı bekliyordu. Saatin tik takları bile bu sabah daha temkinliydi. Sokak henüz kalabalığın gürültüsünü kuşanmamıştı; sadece uzaklardan gelen tek tük ayak sesleri, geceden kalma sessizliği incitmeden yürüyordu. Bir adam, penceresinin önünde duruyordu. Elinde ne bir kahve fincanı ne de bir gazete vardı. Sadece bakıyordu. Gökyüzü açık değildi ama kapalı da sayılmazdı; tıpkı onun zihni gibi—kararsız, geçiş halinde, bir eşiğin üzerinde. İ...

Kaybolan Ritüelin Postmodern Hafifliği

Resim
  Modern apartman bloklarının gökyüzünü birer barkod gibi kestiği Rezidanslar Bölgesi’nde, bayramın gelişi sadece telefon ekranlarına düşen bildirimlerle anlaşılıyordu. 27 yaşındaki Can için bayram, "9 Günlük Resmi Tatil Komposizyonu" demekti. Aylar öncesinden Erken Rezervasyon algoritmasını alt ederek kaptığı Ege otelinin konumunu çoktan zihnine kazımıştı. Onun kuşağı için bayram; akraba ziyaretlerinin yarattığı sosyal anksiyeteden kaçmak, Story’lerde "Out of Office" etiketi paylaşmak ve büyüklerin elini öperek kazanılacak nakit akışını dijital cüzdana aktarmaktan ibaretti. Valizini hazırlarken, yan daireden gelen o tanıdık ve sinir bozucu sesle irkildi. Apartmanın son "eski kafa" sakini, 70 yaşındaki Meliha Hanım’ın kapısı açılmıştı. Can, asansörün düğmesine basarken yakalanmamayı umuyordu ama geç kalmıştı. Meliha Hanım, elinde üzeri streç filmle kaplı, içi ev baklavası dolu bir tepsiyle koridordaydı. Yüzünde, bu çağda artık antika sayılan o ısrarcı, dav...

Kendini Kaybettiğin Yer

Resim
Kerem, Derya’nın fırtınalarının ne zaman kopacağını asla kestiremiyordu. Bazen geç kalınmış bir mesaj, bazen yanlış anlaşılan sıradan bir söz, bazen de kendisinin farkında bile olmadığı ağır bir sessizlik yetiyordu. Biraz önce yanı başında içtenlikle gülen kadın, bir göz kırpma süresinde karşısında beliren amansız bir yabancıya dönüşüyordu. O akşam iş çıkışı bir arkadaşıyla birer kahve içmişti. Eve dönerken Derya’ya haber vermeyi unuttu. “Neredeydin?” “Bir arkadaşla oturdum. Haber vermeyi unuttum, kusura bakma.” “Senin için her şey bu kadar basit zaten.” Kerem konuyu kapatmak, suları durultmak istedi ama Derya çoktan eski defterleri açmıştı. Onu hiç umursamadığından, arkasından işler çevirdiğinden, aslında onu hiçbir zaman gerçekten sevmediğinden bahsediyordu. Birkaç dakika içinde aylar öncesinin tartışmaları, yaşanmamış konuşmalar, Kerem’in söylemediği ama Derya’nın zihninde taşlaşmış sözler masaya döküldü. Kerem kendini açıklamaya çalıştıkça Derya’nın öfkesi daha da bilendi. “Ben san...

Zamanın Dinlendiği Çeşme

Resim
  Dünya, gürültüden yorulmuş ruhlar için bazı köşelerine sessizlikten kaleler inşa eder. Denizin ve zeytin ağaçlarının insanla fısıldaşarak konuştuğu, adımların acele etmeyi unuttuğu o kıyıda, hayat bildiğimizden çok daha başka bir dille akardı...  Deniz, bu kıyıda mavi değildi; her sabah başka bir kelimenin rengini alırdı. Bir gün "sessizlik" kadar beyaz, ertesi gün "özlem" kadar koyu olurdu. Zeytin ağaçları, taş duvarların üzerinden yalnızca eğilmez; sanki yüzyıllardır aynı yokuşu, aynı evleri, aynı suskunluğu izlemekten yorulmuş da birbirlerine yaslanmak ister gibi ağır ağır sarkarlardı. Gövdelerindeki kıvrımlar, rüzgârın değil zamanın açtığı izlerdi. Her biri, yazları kavrulmuş avluların, kışları nem kokan odaların, kapısı önünde sessizce yaşlanan insanların hafızasını taşırdı. Taş duvarlar ise gün boyunca güneşi içine çeker, akşam olduğunda hâlâ sıcak kalır; sokaktan geçenlerin omzuna, yüzüne, hatta düşüncelerine değen eski bir sıcaklığı geri verirdi. Duvarları...

İskambil Destesi

Resim
  Bir ara gerçekten şanslı biri olduğuma inanmıştım. Hayatın yıllardır bana çıkarmadığı hesabı sonunda kapattığını sanmıştım. "Demek sıra bana da geliyormuş," diye düşündüğümü hatırlıyorum. İnsan, talihin kendisine gülümsediğini sandığı anlarda ne kadar da kolay kandırıyor kendini. Sonra bir hastane koridorunda bekledim. Hastanelerin tuhaf bir mizah anlayışı vardır. Bir odadan yeni doğmuş bir bebeğin ilk ağlama sesi gelir, birkaç kapı ötede bir aile ölüm haberini öğrenir. Koridordan telaşla geçen sedyeler, plastik sandalyelerde saatlerdir kıpırdamadan oturan insanlar, tavandaki floresan lambalarının insanı sorguya çekiyormuş gibi duran beyazlığı... Bütün bunların ortasında, insan kendi hikâyesinin çok önemli olduğunu zanneder. Oysa hastane, sana nazikçe şunu hatırlatır: "Sıradaki." O günden sonra anladım ki hayatın en sevdiği şey, tam rahatladığın anda omzuna dokunmakmış. Üstelik bunu öyle büyük felaketlerle de yapmıyor. Bazen tek bir telefonla, bazen bir doktorun y...

Bilyenin İçindeki Akşam

Resim
  Masada boş bir kâğıdın önünde oturuyordu. Uzun zamandır ne yazacağını düşünüyor, ara sıra kalemi eline alıp ucunu kâğıda değdirmeden bir süre bekledikten sonra yeniden bırakıyordu. Zihninden birkaç kelime geçti: var olmak, zaman, bilinç. Hiçbirini sevmedi. Kâğıdın üzerine gelince kelimeler, zihninde olduklarından daha ağır ve daha yavan görünüyordu. Sanki başkasının cümlelerini yazmak üzereydi. Başını kaldırdığında gözü pencerenin ahşap pervazındaki bilyeye takıldı. Eski bir cam bilyeydi. İçinden ince, düzensiz bir çatlak geçiyor, camın içinde kıvrılarak bir yerde kayboluyordu. Nereden geldiğini, ne zamandır orada olduğunu hatırlamıyordu. Belki çocukluğundan kalmıştı. Belki de yıllar önce bir yerden bulup, neden sakladığını bile bilmeden pencerenin kenarına bırakmıştı. Akşam güneşi pencereye iyice yaklaşmıştı. Işık bilyenin içinden geçerken kırılıyor ve karşıdaki tozlu duvara küçük bir leke düşürüyordu. İlk bakışta yalnızca sarıydı bu leke; biraz dikkat edince sarının içinde mor...

Yağmurun Açtığı Oda

Resim
  Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü. Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık. O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı. Mutfak... Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmal...

Hani iyi ki vardım ?

Resim
  Sahte Liman Kerem, koltukta bir külçe gibi yayılmış, elindeki telefonun ekranında parmağını hızla kaydırıyordu. Sevim’in mutfakta ne yaptığıyla, gününün nasıl geçtiğiyle ya da neden on dakikadır tek bir noktaya bakıp daldığıyla zerre kadar ilgilenmiyordu. Kerem’in ilgisizliği, Sevim için artık kanıksanmış bir hava durumu gibiydi. Adam, Sevim’e bakarken içini görmüyordu; sadece orada duran, evi çekip çeviren, akşam yemeğini hazırlayan ve odayı boş bırakmayan bir nesne görüyordu. Sevim bazen bir cümle kurmaya yelteniyor, sonra Kerem’in tepkisiz suratını hayal edip vazgeçiyordu. Bu adamla hiçbir ortak noktası yoktu; ne sevgi ne de saygı kalmıştı geriye. Ama Sevim, neden hala burada olduğunu kendine açıklarken hep "Alışkanlık işte," ya da "Düzen bozmak zor," diyordu. Kerem’in duyarsızlığı, aslında Sevim için bir çeşit kalkandı; adamın o kaba varlığı, kendi varoluşsal hiçliğiyle yüzleşmesine engel olan kirli bir perdeydi. Kerem’in ilgisizliği ona acı veriyordu ama bu a...