Bilyenin İçindeki Akşam
Masada boş bir kâğıdın önünde oturuyordu. Uzun zamandır ne yazacağını düşünüyor, ara sıra kalemi eline alıp ucunu kâğıda değdirmeden bir süre bekledikten sonra yeniden bırakıyordu. Zihninden birkaç kelime geçti: var olmak, zaman, bilinç. Hiçbirini sevmedi. Kâğıdın üzerine gelince kelimeler, zihninde olduklarından daha ağır ve daha yavan görünüyordu. Sanki başkasının cümlelerini yazmak üzereydi. Başını kaldırdığında gözü pencerenin ahşap pervazındaki bilyeye takıldı. Eski bir cam bilyeydi. İçinden ince, düzensiz bir çatlak geçiyor, camın içinde kıvrılarak bir yerde kayboluyordu. Nereden geldiğini, ne zamandır orada olduğunu hatırlamıyordu. Belki çocukluğundan kalmıştı. Belki de yıllar önce bir yerden bulup, neden sakladığını bile bilmeden pencerenin kenarına bırakmıştı. Akşam güneşi pencereye iyice yaklaşmıştı. Işık bilyenin içinden geçerken kırılıyor ve karşıdaki tozlu duvara küçük bir leke düşürüyordu. İlk bakışta yalnızca sarıydı bu leke; biraz dikkat edince sarının içinde mor...