Kayıtlar

Kasım, 2026 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Ertesi Gün İki Kişiydik

Resim
  Buraya, iki yüksek kayanın arasından kıvrılarak inen dar bir yoldan ulaşıyorum. Yolun sonunda karşıma çıkan manzara, unutulmuş bir masalın içinden kalmış gibi. Evler yamaca tutunmuş; kimisi birbirinin omzuna yaslanıyor, kimisi taş cumbalarını sokağın üzerine uzatıyor. Kırmızı kiremitli çatılar, koyu bazalt duvarlar, ahşap çıkmalar ve renkli camlı pencereler birbirine karışmış. Sanki sokaklar, farklı çağlardan kopup gelen parçaların birbirine eklenmesiyle kurulmuş. Buraya bir ev bulmak için geliyorum. Yıllar önce burada yaşadığı söylenen bir adamın evi. Bana ulaşan mektupta yalnızca bir sokak adı ve birkaç cümle var. Mektubu gönderen kişi kendisini tanıtmamış. Babamla ilgili bilmediğim şeyler olduğunu, bunları öğrenmek istiyorsam buraya gelmem gerektiğini yazmış. Babamın ölümünden sonra geçmişine dair bazı sorular zihnimde dönüp duruyor. Belki bu yolculuk, yıllardır yarım kalmış bir konuşmayı tamamlamanın yoludur.  Meydana girdiğimde yuvarlak bir çeşmenin başında yaşlı bir ad...

Sorunun Henüz Adı Yokken

Resim
  Çocukken dünyanın bana hep aynı açıklıkla duracağını, sabahların değişmeden geleceğini, seslerin oldukları yere sadık kalacağını düşünürdüm. İçimdeki huzursuzluğu geçici bir hâl sayar, hissettiklerimi tartmadan yaşardım.  Önemli şeylerin açık açık söyleneceğini düşünür, gizlenen şeylerin var olabileceğini aklımdan bile geçirmezdim.  Ne fazlasından korkar ne de azlığını dert ederdim.  Sabah olurdu, her zamanki yerinden ışık pencereden içeri girer,  dünya henüz beni korkutacak bir şey söylemezdi.  Gün, benden bir hazırlık beklemez, ne korunmam gereken bir ihtimal olurdu ne de kaçınmam gereken bir anlam. O zamanlar dünya, susarak güven verirdi; ben de onun suskunluğuna inanırdım.  Çocukken, düzen böyle sanıyordum. Sabah varsa, sorun yoktu. S anki gece boyunca beni beklerdi. Bu tanıdıklık, dünyayla aramda sözsüz bir anlaşma gibiydi.   Pencereden görünen gökyüzü de yabancı değildi. Ne fazlasını vaat ediyor ne de bir şey talep ediyordu , sesler olması...

Hiçliğin Kıyısında

Resim
  Burada mıyım, gerçekten var mıyım, yoksa sadece galaksilerin  boş zaman eğlencesi miyim? Dünyanın henüz adı yokken, zamanın nabzı karanlığın içinde usulca atıyordu. Sessizlik, kendi üzerine kapanmış bir sonsuzluktu; ne bir başlangıcı vardı ne bir sonu, sadece kendi kendini düşleyen bir boşluk. Hiçliğin kalbinde bir çatlak gibi önce belli belirsizdi, sonra bir düşünceye, ardından bir kıvılcıma dönüştü.   “Ben, başlangıcın unuttuğu ışığım,” dedi kıvılcım, “Sana geldiğim için değil, sen beni çağırdığın için buradayım.” Zaman geçti. Milyarlarca kıvılcım içinden biri söndü, biri doğdu… biri mavi bir gezegenin üzerine eğilip, “Uyan” dedi. Işık dokundu. Dağlar gerindi, okyanuslar nefes aldı. to prak duydu, su duydu, zamanın görünmez nefesi rüzgâr duydu. Ve bir gün, sessiz bir kıyıda bir varlık doğruldu: Galaksiler, beni görüyor musunuz?  Küçük, zavallı, çaresiz… ama bir o kadar da inatçı bir şekilde ayakta duran insan, evrenin sessizliğine, yıldızların boş bakışına, kara...

Üç Kelimenin Gölgesi

Resim
  Baba… bugün geç kalma olur mu? Bu soruyu kızı her sabah soruyordu aynı ton, aynı çekingenlik, aynı saklı yarayla. Önce anlamamıştı. Çocuklar ister, merak eder, sorar. Ama zamanla fark etmişti: Kızının bu cümlede sakladığı şey bir istek değil, bir korkuydu. Beni unutma. Beni yarım bırakma. Gitme.  Bu yüzden  s ürekli bir çizik, bir gölge, bir yorgunluk arardı babasının bakışlarında. Belki o yorgunluk arttığında, babası da tıpkı annesi gibi sessizce uzaklaşır diye korkuyordu. Kız altı yaşındaydı ama bir yetişkin gibi kenardan köşeden bakmayı, duygularını içine katlayıp küçük bir mendil gibi cebine sıkıştırmayı biliyordu. Bu yetenek ona doğuştan gelmemişti; hayat, küçük bir çocuğa ağır gelecek sahneleri peş peşe oynatınca, çocuk kalbi kendini korumanın yollarını bulmuştu. Kalabalıkta hep kenara oturur, oyun oynayan diğer çocuklara uzaktan bakar, kimse bilmezdi ama o an sadece onları değil, onların anneleriyle babalarının birbirlerine söylediği sözleri de dinlerdi. Bir yet...