Sorunun Henüz Adı Yokken
Çocukken dünyanın bana hep aynı açıklıkla duracağını, sabahların değişmeden geleceğini, seslerin oldukları yere sadık kalacağını düşünürdüm. İçimdeki huzursuzluğu geçici bir hâl sayar, hissettiklerimi tartmadan yaşardım. Önemli şeylerin açık açık söyleneceğini düşünür, gizlenen şeylerin var olabileceğini aklımdan bile geçirmezdim. Ne fazlasından korkar ne de azlığını dert ederdim. Sabah olurdu, her zamanki yerinden ışık pencereden içeri girer, dünya henüz beni korkutacak bir şey söylemezdi. Gün, benden bir hazırlık beklemez, ne korunmam gereken bir ihtimal olurdu ne de kaçınmam gereken bir anlam. O zamanlar dünya, susarak güven verirdi; ben de onun suskunluğuna inanırdım. Çocukken, düzen böyle sanıyordum. Sabah varsa, sorun yoktu. S anki gece boyunca beni beklerdi. Bu tanıdıklık, dünyayla aramda sözsüz bir anlaşma gibiydi. Pencereden görünen gökyüzü de yabancı değildi. Ne fazlasını vaat ediyor ne de bir şey talep ediyordu , sesler olması...