Gölgenin Kaldığı Yer
Gece yarısını çoktan geçmişti. Odada, klimanın derinden gelen kuru uğultusundan başka ses yoktu. Perdenin arasından sızan karanlıkta bir horoz öttü; birkaç saniye sonra başka bir horoz ona karşılık verdi, ardından bir başkası daha katıldı. Sesler birbirine karışıp gecenin içinde dağıldı. Yatakta uzanırken çocukluğumdan kalma bir görüntünün, nereden geldiğini anlayamadığım bir biçimde zihnimin içinde yeniden belirdiğini fark ettim. Bileğimdeki kırmızı lastik tokayı o zaman gördüm. Annem, ben on yaşındayken saç örgülerimin uçlarını bağlamak için kullanırdı. Nereden çıktığını bilmiyordum; belki çekmecenin bir köşesinde yıllardır duruyordu, belki de yakın zamanda elime geçmişti. Rengi solmuş, lastiği gevşemişti ama bileğimden çıkarmadım. İnsan bazen yıllardır görmediği küçücük bir şeyle karşılaşınca, ne olduğunu kendisi de anlamadan geçmişin bir yerine çekiliyor. Kalkıp kapıyı açtım. Bahçeye çıktığımda hava hâlâ sıcaktı; gece boyunca biriken nem tenime yapışıyor, çimlerin üzerinde yü...