Kayıtlar

Büyülü Gerçekçi (Masalsı) Düşsel Anlatı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Hiçliğin Kıyısında

Resim
  Burada mıyım, gerçekten var mıyım, yoksa sadece galaksilerin  boş zaman eğlencesi miyim? Dünyanın henüz adı yokken, zamanın nabzı karanlığın içinde usulca atıyordu. Sessizlik, kendi üzerine kapanmış bir sonsuzluktu; ne bir başlangıcı vardı ne bir sonu, sadece kendi kendini düşleyen bir boşluk. Hiçliğin kalbinde bir çatlak gibi önce belli belirsizdi, sonra bir düşünceye, ardından bir kıvılcıma dönüştü.   “Ben, başlangıcın unuttuğu ışığım,” dedi kıvılcım, “Sana geldiğim için değil, sen beni çağırdığın için buradayım.” Zaman geçti. Milyarlarca kıvılcım içinden biri söndü, biri doğdu… biri mavi bir gezegenin üzerine eğilip, “Uyan” dedi. Işık dokundu. Dağlar gerindi, okyanuslar nefes aldı. to prak duydu, su duydu, zamanın görünmez nefesi rüzgâr duydu. Ve bir gün, sessiz bir kıyıda bir varlık doğruldu: Galaksiler, beni görüyor musunuz?  Küçük, zavallı, çaresiz… ama bir o kadar da inatçı bir şekilde ayakta duran insan, evrenin sessizliğine, yıldızların boş bakışına, kara...

Görülmeyen Hikâyeler

Resim
  Sabah, henüz tam uyanmamış bir dünyanın üzerine usulca serildi. Işık, perde aralığından içeri sızarken, odanın duvarlarında yavaş yavaş gezinen bir düşünce gibiydi, ne tam belirgin ne de bütünüyle silik. Toz zerrecikleri, o ışığın içinde ağır ağır dönüyor; her biri kendi küçük yörüngesinde, görünmez bir düzenin parçası gibi süzülüyordu. Odanın içi hâlâ geceye aitti biraz. Sandalyenin sırtına bırakılmış bir gömlek, yarım kalmış bir hareketin hatırası gibi duruyordu. Masanın üzerinde unutulmuş bir kitap, açık sayfalarıyla sanki okunmayı değil, hatırlanmayı bekliyordu. Saatin tik takları bile bu sabah daha temkinliydi. Sokak henüz kalabalığın gürültüsünü kuşanmamıştı; sadece uzaklardan gelen tek tük ayak sesleri, geceden kalma sessizliği incitmeden yürüyordu. Bir adam, penceresinin önünde duruyordu. Elinde ne bir kahve fincanı ne de bir gazete vardı. Sadece bakıyordu. Gökyüzü açık değildi ama kapalı da sayılmazdı; tıpkı onun zihni gibi—kararsız, geçiş halinde, bir eşiğin üzerinde. İ...

Zamanın Dinlendiği Çeşme

Resim
  Dünya, gürültüden yorulmuş ruhlar için bazı köşelerine sessizlikten kaleler inşa eder. Denizin ve zeytin ağaçlarının insanla fısıldaşarak konuştuğu, adımların acele etmeyi unuttuğu o kıyıda, hayat bildiğimizden çok daha başka bir dille akardı...  Deniz, bu kıyıda mavi değildi; her sabah başka bir kelimenin rengini alırdı. Bir gün "sessizlik" kadar beyaz, ertesi gün "özlem" kadar koyu olurdu. Zeytin ağaçları, taş duvarların üzerinden yalnızca eğilmez; sanki yüzyıllardır aynı yokuşu, aynı evleri, aynı suskunluğu izlemekten yorulmuş da birbirlerine yaslanmak ister gibi ağır ağır sarkarlardı. Gövdelerindeki kıvrımlar, rüzgârın değil zamanın açtığı izlerdi. Her biri, yazları kavrulmuş avluların, kışları nem kokan odaların, kapısı önünde sessizce yaşlanan insanların hafızasını taşırdı. Taş duvarlar ise gün boyunca güneşi içine çeker, akşam olduğunda hâlâ sıcak kalır; sokaktan geçenlerin omzuna, yüzüne, hatta düşüncelerine değen eski bir sıcaklığı geri verirdi. Duvarları...

Yağmurun Açtığı Oda

Resim
  Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü. Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık. O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı. Mutfak... Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmal...

Efsunlu Rüzgârlar

Resim
  Bugün adaya ayak bastığımda havada, insanın göğüs kafesini durup dururken genişleten, yüzünde uçucu bir tebessüm bırakan o tatlı, ılık esintilerden biri vardı. Hani insanın içine sebepsiz, çocuksu bir yaşama sevinci üfleyen; tepelerdeki taze biçilmiş çimlerin yeşil kokusunu kıyıya vuran denizin iyotlu tuzuyla aynı nefeste harmanlayan o efsunlu rüzgârlardan… Vapurdan inip o küçük iskeleye ilk adımımı attığım, tenime ilk değdiği anda, aylardır omuzlarımda biriken o ağır, kurşuni şehir paltosunu şefkatli bir el gibi çözüp aldı bu rüzgâr; beni bir tüy gibi hafifletti. Üzerimde sadece bir esinti değil, adeta görünmez bir ipeğin dokunuşu gibi kayıp gidiyordu. Sanki bu küçük ada, denizin ortasında asırlık uykusundan uyanmış ve gökyüzüne doğru ilk kez derin, ferah bir nefes bırakmıştı. Kıyıdaki balıkçı kahvesinin önünden geçerken, yaşlı bir amcanın yanındaki kıza gülümsediğini gördüm. Kahvesinden bir yudum alıp göğe bakarak, “Bugün dünya çok güzel bir gün giymiş üzerine kızım,” diyordu, ...

Firuze'nin Masalı

Resim
  Kendimi birdenbire firuze kubbelerin altında, dipsiz bir rüyanın içinde buldum. Asırlık bir çöl rüzgarı, gözlerimin önündeki çini duvarların derin çatlaklarına üflüyor, devasa taş sütunlarını masalsı bir tozla aşındırıyordu. Şehir, kendi ihtişamlı mimarisinin ağırlığı altında sonsuz bir uykuya dalmış, bitmek bilmez bir tekerlemeye hapsolmuş gibiydi. Güneş, masallardaki o keskin sarılığıyla devasa avlulara doğdu. Ayaklarımın altında uzanan dar, taş döşemeli sokaklarda ne bir acele vardı ne de bir hayat belirtisi. Taşların girintilerine sinen gölgeler, taş duvarların dibinden sihirli bir yavaşlıkla kayıyordu. Kalın ceviz kapılar, demir tokmaklarını suskun birer nöbetçi gibi taşıyor; üzerlerindeki oyma desenler, çoktan unutulmuş ustaların ellerinden kalan son dua misali zamana direniyordu. Sokaklar öyle kusursuz bir düzenle birbirine bağlanıyordu ki, insan bir şehrin içinde değil de, eski bir rüyada dolaştığını sanıyordu. Her dönüş yeni bir başlangıç gibi görünse de, sonunda yine ay...

Suskunlar

Resim
  Işıkları gecenin içinde bile sönmeyen o eski sahafın vitrininde, üzerinde hiçbir isim yazmayan düz, lacivert ciltli bir defter duruyordu. Kenarları yıpranmış, yaprakları sararmış bu defterin altına sahaf tahrir kalemiyle tek bir cümle düşmüştü: “Başkalarının itirafları, sadece sahibinin yüzünü kızartmaz.” Nihal, haftalardır o dükkânın önünden her geçişinde adımlarını yavaşlatıyordu. Otuzlu yaşlarının ortasında, dışarıdan bakıldığında son derece düzenli, lekesiz, sessiz bir hayatı vardı. Ancak göğsünün tam ortasında, adı konmamış bir huzursuzluk büyüyüp duruyordu. Kendi hayatına dair ne bir soru sorabiliyor ne de bir cevap aramaya cesaret edebiliyordu. Cümleleri hep başkalarının etrafında dönüyordu: İşe vaktinde gidip gelen disiplinli adamlar, komşunun aniden biten evliliği, gazetedeki o faili meçhul cinayet haberi, tutkulu ama hüsranla biten o meşhur aşk hikâyeleri... Başkalarının felaketlerini ve gizli tutkularını okurken içinin sızlaması acımasından değil, kendi içindeki o kara...