Gölgenin Kaldığı Yer
Gece yarısını çoktan geçmişti. Odada, klimanın derinden gelen kuru uğultusundan başka ses yoktu. Perdenin arasından sızan karanlıkta bir horoz öttü; birkaç saniye sonra başka bir horoz ona karşılık verdi, ardından bir başkası daha katıldı. Sesler birbirine karışıp gecenin içinde dağıldı. Yatakta uzanırken çocukluğumdan kalma bir görüntünün, nereden geldiğini anlayamadığım bir biçimde zihnimin içinde yeniden belirdiğini fark ettim.
Bileğimdeki kırmızı lastik tokayı o zaman gördüm. Annem, ben on yaşındayken saç örgülerimin uçlarını bağlamak için kullanırdı. Nereden çıktığını bilmiyordum; belki çekmecenin bir köşesinde yıllardır duruyordu, belki de yakın zamanda elime geçmişti. Rengi solmuş, lastiği gevşemişti ama bileğimden çıkarmadım. İnsan bazen yıllardır görmediği küçücük bir şeyle karşılaşınca, ne olduğunu kendisi de anlamadan geçmişin bir yerine çekiliyor.
Kalkıp kapıyı açtım. Bahçeye çıktığımda hava hâlâ sıcaktı; gece boyunca biriken nem tenime yapışıyor, çimlerin üzerinde yürüdükçe ayaklarım serinliyordu. Limon ağaçlarından biri çiçek açmıştı ve havaya hafif, tatlı bir koku yayılıyordu. Birkaç adım ötede duran muz yaprakları rüzgâr olmadığı için kıpırdamadan bekliyordu.
Çocukken bu bahçe bana bir bahçeden çok daha fazlası gibi gelirdi. İçinde yürüdükçe sonuna varamayacağım, ağaçların arkasında başka bir dünyanın başladığı bir yerdi sanki. Bazıları o kadar yaşlıydı ki gövdelerine sarılmak için birkaç çocuğun ellerini birleştirmesi gerekirdi. Kabukları yer yer yarılmış, kökleri toprağın üzerinden kıvrılarak ilerlemişti. Ağaçların arasında dolaşırken hangisinin kaç yüz, kaç bin yaşında olduğunu düşünmezdim; yalnızca orada bizden çok daha önce var olduklarını ve biz gittikten sonra da orada kalacaklarını hissederdim.
Geceleri gökyüzü daha da büyürdü. Otelin ışıklarından biraz uzaklaştığımda yıldızlar dalların arasından görünür, sonra ağaçların üzerinden yükselip gökyüzünün tamamını kaplardı. Samanyolu, çocuk aklımla bulut sandığım soluk bir beyazlık halinde ufuktan ufka uzanırdı. Bazen başımı kaldırıp uzun süre öylece durur, gökyüzünün nerede bittiğini anlayamazdım. Yıldızlar sanki ağaçların tepelerinde başlıyor, dalların arasından geçip sonsuzluğa doğru devam ediyordu.
Bahçenin sonunda deniz vardı; en azından benim çocukluğumdaki bahçenin sonunda deniz vardı. Ağaçların arasından yürüyüp kumsala çıktığımı, kumun ayaklarımı yakmasına aldırmadan suya doğru koştuğumu, denize vardığımda ayaklarımı serin suya sokup biraz sonra geri çekildiğimi hatırlıyorum. O yer yıllar içinde zihnimde daha da büyümüş olmalıydı. O gece bahçede yürürken, binlerce yıllık ağaçların arasında, yıldızlarla birleşen o gökyüzünün altında, çocukluğumun kaybolmuş bir parçası yeniden karşıma çıkmış gibiydi.
Odaya döndüğümde bilgisayarın ekranı hâlâ açıktı. Yatağın kenarına oturup dosyayı buldum.
ANTALYA_2009
Dosya açıldığında birkaç saniye siyah ekran kaldı, ardından havuz göründü. On yaşındaki halim havuzun kenarında koşuyor, kameraya bir şeyler anlatıyor, sonra kendimi suya atıyordum; görüntü her hareketimde sarsılıyor, annemin sesi arada bir gülüşlerin arasından duyuluyordu.
O yazı yıllarca bambaşka türlü hatırlamıştım. Zihnimde burası küçük bir otelden çok daha fazlasıydı: sonsuz bir bahçe, gövdeleri insanlardan yaşlı ağaçlar, dalların arasından görünen yıldızlar, geceleri Samanyolu'nun üzerine yayıldığı karanlık bir gökyüzü ve ağaçların arasından denize kadar uzanan, sonu görünmeyen bir kumsal. Çocukken buranın dünyanın herhangi bir yerinde olabileceğine inanmıştım; belki de dünyanın başka hiçbir yerinde olmayan bir yerdi.
Birkaç dakika önce zihnimde gökyüzüne kadar yükselen o yer, ekranda küçücük bir pansiyona dönüşmüştü. Ama bahçeye gelince görüntü yeniden büyüdü. Kamera ağaçların arasından geçerken çocukluğumun hatırladığı o eski dünya bir anlığına geri geldi. Gövdeler karanlığın içinde yükseliyor, dallar ekranın üstünü kaplıyor, aralarından gece gökyüzü görünüyordu. Kameranın çektiği görüntü yıldızları tam olarak göstermeye yetmiyordu ama ben onların orada olduğunu biliyordum.
Videoyu ilerlettiğimde küçük halim havuzdan çıkıp havluyla koşuyor, annem kameranın arkasından bir şeyler söylüyor, ben de gülerek ona cevap veriyordum. Derken babam kadraja girdi. Üzerinde açık renk bir tişört, saçlarında hâlâ havuzun suyu vardı. Bana bakıp gülümsedi; ben ona doğru koşarken bir şey söyledim ama ses kaydından ne dediğimi anlayamadım. Babam eğilip beni kucağına aldı ve bir süre ikimiz de görüntünün içinde öylece kaldık.
Akşam yemeğine geçtiklerinde masada yarım kalmış tabaklar, ekmek kırıntıları ve birkaç bardak vardı. Ben durmadan konuşuyor, ellerimi kullanarak bir şeyler anlatıyor, annem de kameranın arkasından beni izliyordu. Babam gülümsüyor ve arada başını sallıyordu. Derken kamera aşağı doğru kaydı; birkaç saniye boyunca yalnızca masa örtüsü göründü ve yeniden yüzlerimiz kadraja girdi.
Babamın yüzüne baktım.
Gülümsemesi gitmişti.
Çocukken bunu hiç fark etmemiştim. Görüntüyü geri alıp aynı yeri bir kez daha izledim. Bu kez annemin kamerayı neden indirdiğini düşündüm ama cevap bulamadım.
Başka bir görüntüye geçtim. Babam balkonda korkuluğa dayanmış, denize bakıyordu. İçeriden benim sesim geliyor, annem bir şey söylüyor ama babam cevap vermiyordu. Bir süre sonra balkona çıktım. Babam arkasını dönüp bana baktı, gülümsedi ve elini uzattı. Ben de yanına gittim.
O görüntüyü çocukken defalarca izlemiş olmalıydım, fakat babamın yüzündeki o ifadeyi hiç hatırlamıyordum. Şimdi ekranda gördüğüm adam, hafızamdaki babamdan biraz farklıydı; daha sessiz, daha yorgun ve sanki bir şey söylemekten vazgeçmiş gibiydi.
Videonun sonlarına doğru yeniden havuzdaydık. Sudan çıkıp babama doğru koşuyor, o da eğilip beni kucağına alıyordu. Islak saçlarım yüzüne yapışmıştı. Annemin sesi uzaktan geliyordu. Babam bir şey söylemeden beni biraz daha sıkı tuttu ve yüzünü kameradan çevirdi.
Görüntü birkaç saniye onun sırtında kaldı.
Beni yere bıraktığında yeniden havuza koştum. Kamera da peşimden geldi. Babam ise geride kaldı ve kadrajdan çıktı.
Ekranda on yaşındaki halim hâlâ havuzun içinde gülüyor, annemin sesi görüntünün üzerinden akıyordu. Babam görünmüyordu.
Görüntüyü durdurduğumda havuzun kenarındaki beyaz taşlar ekranda kaldı. Birkaç saniye önce babamın durduğu yerde, sağ alt köşeden uzun bir gölge uzanıyordu. Başımı ekrana biraz daha yaklaştırdım. Gölge kıpırdamıyordu; küçük halim havuzda gülüyor, annem kamerayı ona çeviriyor, babamın kendisi ise kadrajın dışında kalıyordu.
Sesi kıstım.
O zaman, videonun başından beri babamın sesini duyduğumu fark ettim. Bazen yakından, bazen uzaktan, arada bir bana bir şey söylüyor, adımı çağırıyor, gülüyordu. Görüntünün içinde ise giderek daha az görünüyordu.
Son karede yalnızca gölgesi vardı.
Ve ben, yıllar sonra ilk kez o gölgenin nereye ait olduğunu biliyordum.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder