Bilyenin İçindeki Akşam

 


Masada boş bir kâğıdın önünde oturuyordu. Uzun zamandır ne yazacağını düşünüyor, ara sıra kalemi eline alıp ucunu kâğıda değdirmeden bir süre bekledikten sonra yeniden bırakıyordu. Zihninden birkaç kelime geçti: var olmak, zaman, bilinç. Hiçbirini sevmedi. Kâğıdın üzerine gelince kelimeler, zihninde olduklarından daha ağır ve daha yavan görünüyordu. Sanki başkasının cümlelerini yazmak üzereydi.

Başını kaldırdığında gözü pencerenin ahşap pervazındaki bilyeye takıldı.

Eski bir cam bilyeydi. İçinden ince, düzensiz bir çatlak geçiyor, camın içinde kıvrılarak bir yerde kayboluyordu. Nereden geldiğini, ne zamandır orada olduğunu hatırlamıyordu. Belki çocukluğundan kalmıştı. Belki de yıllar önce bir yerden bulup, neden sakladığını bile bilmeden pencerenin kenarına bırakmıştı.

Akşam güneşi pencereye iyice yaklaşmıştı. Işık bilyenin içinden geçerken kırılıyor ve karşıdaki tozlu duvara küçük bir leke düşürüyordu. İlk bakışta yalnızca sarıydı bu leke; biraz dikkat edince sarının içinde mor, yeşil ve kırmızıya çalan ince renkler beliriyordu. Sanki camın içinde saklanan başka bir ışık, çatlağın aralığından dışarı çıkmanın yolunu bulmuştu.

Adam yerinden kalkıp duvara yaklaştı.

Bir süre hiçbir şey düşünmeden ışığa baktı.

Sonra, nereden geldiğini anlayamadığı bir çocukluk görüntüsü belirdi zihninde. Sıcak bir taş, uzakta bir deniz, yazın ağırlaşmış havası... Görüntü bir türlü tamamlanmıyordu. Bir an deniz olduğunu düşündü, sonra bunun yalnızca eski bir evin penceresinden içeri giren öğleden sonra ışığı olabileceğini. Hatırlamaya çalıştıkça görüntü dağıldı; o da peşinden gitmedi.

Bilyeye baktığında çatlağın ışığın tam ortasından geçtiğini fark etti. Çatlak olmasaydı, duvardaki renkler de olmayacaktı. Bunu düşünürken yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Bazı şeylerin kusurundan başka bir şey olmadığını sanıyordu insan; oysa bazen ışık tam oradan geçiyordu.

Dışarıda bir kuş öttü, uzaktan bir kapı kapandı. Sokaktan geçen arabanın sesi önce yaklaştı, sonra yavaşça uzaklaştı. Odanın içindeyse başka bir şey oluyordu. Saat çalışmaya devam ettiği halde zaman sanki bir süreliğine yerinden kıpırdamamıştı. Adam bunun ne kadar sürdüğünü bilmiyordu. Belki birkaç dakika, belki çok daha uzun.

Duvarın üzerindeki ışık yavaş yavaş yer değiştirdi. Renkler inceldi, birbirine karıştı. Önce mor kayboldu, ardından yeşil. Sarı biraz daha kaldı. Adam, nedenini bilmeden son ışığın da sönmesini bekledi.

Güneş ufkun arkasına çekildiğinde duvarda hiçbir şey kalmadı.

Adam bilyeyi eline aldı. Camın serinliğini avucunda hissetti ve başparmağını çatlağın üzerinden yavaşça geçirdi. Çatlak hâlâ oradaydı; ince, sessiz ve nedense güzel. Bilyeyi yeniden pencerenin pervazına bıraktı.

Sonra masasına döndü.

Kâğıt hâlâ boştu.

Bu kez boşluk onu rahatsız etmedi. Kalemi eline aldı ve uzun süre kâğıdın üzerinde tuttu. Yazmak istediği bir şey yoktu ama ilk kez bunun bir eksiklik olmadığını düşündü.

Kalemin ucuyla kâğıda küçük bir nokta koydu.

Bir süre o noktaya baktı.

Sonra kalemi bıraktı.

Noktayı da silmedi.


Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

 


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendini Kaybettiğin Yer

Olmak Yettiğinde

Hiçliğin Kıyısında