Kendini Kaybettiğin Yer
Kerem, Derya’nın fırtınalarının ne zaman kopacağını asla kestiremiyordu. Bazen geç kalınmış bir mesaj, bazen yanlış anlaşılan sıradan bir söz, bazen de kendisinin farkında bile olmadığı ağır bir sessizlik yetiyordu. Biraz önce yanı başında içtenlikle gülen kadın, bir göz kırpma süresinde karşısında beliren amansız bir yabancıya dönüşüyordu.
O akşam iş çıkışı bir arkadaşıyla birer kahve içmişti. Eve dönerken Derya’ya haber vermeyi unuttu.
“Neredeydin?” “Bir arkadaşla oturdum. Haber vermeyi unuttum, kusura bakma.” “Senin için her şey bu kadar basit zaten.”
Kerem konuyu kapatmak, suları durultmak istedi ama Derya çoktan eski defterleri açmıştı. Onu hiç umursamadığından, arkasından işler çevirdiğinden, aslında onu hiçbir zaman gerçekten sevmediğinden bahsediyordu. Birkaç dakika içinde aylar öncesinin tartışmaları, yaşanmamış konuşmalar, Kerem’in söylemediği ama Derya’nın zihninde taşlaşmış sözler masaya döküldü.
Kerem kendini açıklamaya çalıştıkça Derya’nın öfkesi daha da bilendi.
“Ben sana öyle bir şey söylemedim Derya.” “Söyledin. Şimdi bir de gözümün içine bakıp inkâr ediyorsun!”
Derya’nın sesi odayı kapladı; masadaki peçeteleri hırsla yere fırlattı. Kerem’in en zayıf noktalarını, zamanında ona güvenerek açtığı tüm yaraları birer silaha dönüştürüp sırayla kalbine saplıyordu. Kerem savundukça suçlamalar katlandı. Bir süre sonra neyi, neden açıklamaya çalıştığını bile unuttu. Derya’nın durulması bazen günleri alıyordu. Sonra bir sabah, sanki o yıkım hiç yaşanmamış gibi neşeyle kahve demliyor, hafta sonu için sevecen planlar öneriyordu. Kerem bir gece önceki sözlerin ağır enkazı altında ezilirken, Derya çoktan bambaşka bir gökyüzüne yelken açmış oluyordu.
“Dün gece konuştuklarımızı hatırlıyor musun?” diye soracak olsa, Derya’nın yüzü anında sertleşiyordu: “Yine mi başlayacağız?”
Her tartışma kapanmış gibi görünüyor ama hiçbir şey gerçekten çözülmüyordu. Kerem’in içinde biriken kırgınlıklar, zamanla yerini bir sonraki patlamanın tekinsiz beklentisine bıraktı. Artık eve dönmeden önce arabada dakikalarca oturuyor, direksiyonu sıkıp apartmanın ışıklarına bakıyordu. Yukarıda kendisini hangi Derya’nın beklediğini bilmeden geçip giden dakikalar...
Yine de onu özlüyordu. Birlikte kahkahalara boğuldukları o ilk akşamları, mutfaktaki çocuksu takılmalarını, Derya’nın uyumadan hemen önce elini sımsıkı tutuşunu düşündükçe gitmek imkânsızlaşıyordu. Belki de bu yüzden, her fırtınanın ardından her şeyin düzeleceğine dair o cılız umuda tutunuyordu.
Bir akşam, yine o arabada otururken zihnine bir soru saplandı: Ben bu ilişkiye neden girdim?
Derya’nın ilk zamanlarını düşündü. Işıldayan gülüşünü, kendisini pürdikkat dinleyişini, aniden uzanıp elini tutuşundaki o sıcaklığı… Ama onu tam olarak ne zaman sevmeye başladığını, bu kapalı alana hangi adımda hapsolduğunu bir türlü hatırlayamadı. Belki derin bir yalnızlıktan kaçmıştı. Belki birinin kendisine bu kadar muhtaç olması iyi gelmişti. Belki de Derya’nın o ilk zamanlardaki boğucu kıskançlığını tutku, taşkınlığını ise aşk sanmıştı.
Son perde, sıradan bir telefon aramasıyla kapandı. Eski bir dostu aramış, Kerem birkaç dakika ayaküstü konuşmuştu. Derya kim olduğunu sordu, ardından yine o tanıdık şüphecilikle bir şeyler gizlendiğini iddia etti. Kerem telefonu yavaşça masaya bıraktı.
“Eski bir arkadaşımdı Derya.” “Bana yalan söylüyorsun.”
Kerem onun gözlerinin içine baktı. Birkaç saniye sonra nelerin başlayacağını ezbere biliyordu: Suçlamalar, cevapsız savunmalar, yükselen çığlıklar, ardından gelen gözyaşları ve günlerce sürecek o buz gibi sessizlik... Sonra bir sabah yine kahve kokusuyla uyanılacak ve bir sonraki patlamaya kadar her şey unutulmuş gibi yapılacaktı.
Bu kez kendini savunmadı. Çemberi kırdı.
“Ben artık böyle yaşayamıyorum,” dedi.
Derya’nın yüzündeki öfke bir anlığına donakaldı. “Beni bırakıyor musun?” Kerem sustu. “Demek beni hiç sevmedin...”
Kapıya yöneldiğinde Derya önce gitmemesi için yalvardı, ardından tüm hırsıyla bağırmaya başladı: “Git! Bir daha sakın yüzümü görme!”
Kerem arkasına bakmadan kapıyı çekip çıktı.
Dışarıda sağanak bir yağmur vardı. Sokağın köşesinde durduğunda cebindeki telefon titredi. Derya’dan art arda mesajlar yağıyordu. Önce öfke dolu hakaretler, sonra ağır suçlamalar ve hemen ardından hiçbir şey yaşanmamış gibi yazılmış tek bir cümle: Yarın konuşalım. Sakinleşince her şeyi çözeriz.
Kerem ıslak ekrana baktı. İçindeki o tuhaf sızıya şaşırdı; bunca yıkımdan sonra bile onu özlüyordu. Bir park bankına oturup neden bu kadar uzun süre kaldığını, özsaygısından hangi virajda vazgeçtiğini düşündü. Bir yanıt bulamadı.
Belki de insan, bir ilişkinin içine nasıl çekildiğini anlamadığı gibi, orada neden çürümeye devam ettiğini de kavrayamıyordu. Günler birbirine ulanıyor, kâbus gibi gecelerin ardından sakin sabahlar geliyor ve insan biraz daha dayanabileceğini sanıyordu. Ta ki kendi varlığının, bir başkasının öfke nöbetlerine göre biçim aldığını fark ettiği o kırılma anına kadar.
Kerem bir taksi çevirdi. Araç hızlandıkça, o evin ışıkları dikiz aynasında küçüldü ve birkaç sokak sonra yağmurun içinde tamamen kayboldu.
Zihnindeki o aynı soru tekrarlanıp duruyordu: Ben bu ilişkiye neden girdim?
Bir cevap gelmedi. Ama Kerem bu kez cevabı beklemek için durmadı.
Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder