Hiçliğin Kıyısında

 


Burada mıyım, gerçekten var mıyım, yoksa sadece galaksilerin

 boş zaman eğlencesi miyim?


Dünyanın henüz adı yokken, zamanın nabzı karanlığın içinde usulca atıyordu. Sessizlik, kendi üzerine kapanmış bir sonsuzluktu; ne bir başlangıcı vardı ne bir sonu, sadece kendi kendini düşleyen bir boşluk. Hiçliğin kalbinde bir çatlak gibi önce belli belirsizdi, sonra bir düşünceye, ardından bir kıvılcıma dönüştü. 

“Ben, başlangıcın unuttuğu ışığım,” dedi kıvılcım, “Sana geldiğim için değil, sen beni çağırdığın için buradayım.”

Zaman geçti. Milyarlarca kıvılcım içinden biri söndü, biri doğdu… biri mavi bir gezegenin üzerine eğilip, “Uyan” dedi. Işık dokundu. Dağlar gerindi, okyanuslar nefes aldı. toprak duydu, su duydu, zamanın görünmez nefesi rüzgâr duydu.

Ve bir gün, sessiz bir kıyıda bir varlık doğruldu: Galaksiler, beni görüyor musunuz? 

Küçük, zavallı, çaresiz… ama bir o kadar da inatçı bir şekilde ayakta duran insan, evrenin sessizliğine, yıldızların boş bakışına, kara deliklerin alayına rağmen, kendi trajikomik varoluşunu yazmayı sürdürdü. O ilk sorunun izini taşıyarak yankının peşinden yürümeye başladı. Yürüdükçe kendini kaybetti, kaybettikçe buldu. Acıyı tanıdı; çığlıkları boşluğun derinliklerine karıştı, ama her yara izi, evrenin sonsuz dokusuna yazılmış bir harita gibi kaldı. Görkemli şehirler kurdu, sonra yıktı; unuttu. Kozmik sahnenin en loş köşesine sinmiş solgun bir ışık huzmesi gibi her harçta bir umut, her kemerde bir hayal sakladı.

Aşkı keşfetti insan, Büyük bir mucize sanarak: Kalbi çarpınca “Evrensel sır bende!” diye sevindi. Evren gözlerini devirdi, “ Sır falan değil” diye homurdandı. Evrenin sessiz genişliği yıkımın kaçınılmazlığını fısıldadı.

O fısıltının gölgesinde süren uzun bir yolculuğun sonunda , küçük, penceresiz bir odaya sığındı. Odanın duvarlarında zamandan arta kalmış solgun lekeler, yorgunluğuyla yaşamın ve evrenin tüm yükünü sessizce taşıyordu. Bir örtünün üzerine oturmuş, avuçlarını dizlerine dayamıştı. İçinde taşıdığı yük, bir çınarın kışın bile taşımayacağı kadar ağırlaşmıştı. Ve bir gece, ilk kıvılcımın hâlâ titreşmekte olduğu o eski karanlığın altında, başını yıldızlara çevirip mırıldandı:

Evrenin en eski rüzgârlarının arasında savrulan kırık bir yaprak gibiyim.  Göğün dev çarkları dönerken, yıldızlar milyonlarca yılın sabrıyla doğar ve ölürken, yalnızca bir nefeslik zamanın çatlağında titreşen soluk bir ışık tanesiyim. Kendi gölgesini güneş sanan küçük bir gezgin; kendini anlamaya çalışan kör bir bilgeyim; kendi sızısını evrenin acısı zanneden mahcup misafirim. Kendini arayan bir düşünce, Hem yol hem yolcu, hem soru hem yankı, okundukça anlam kazanan, okundukça yeniden yazılan...


Selçuk TUNA - s.tuna@live.com

 


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendini Kaybettiğin Yer

Olmak Yettiğinde