Aşılmaz Saydam Sınırlar
Akvaryumun köşesinde, suyun ve zamanın yavaşladığı o dar açıda, yüzünü camın hafif yosun tutmuş yeşil buğusuna dayamış bir canlı duruyordu.
Bir adı yoktu. Çünkü bu şeffaf hapishanede isimler, varlığı sabitlemeye yetmeyecek kadar hafifti; burada sadece kesintisiz bir “ben buradayım” uğultusu geçerliydi. Yine de kendi zihninin kuytularında kendine bir unvan yakıştırmıştı: Bıyıklı Filozof. Bıyığı yoktu elbette, ama bu durum pürüzsüz pullarını hiç rahatsız etmiyordu. Ne de olsa bu sınırlı su kütlesinde gerçeklik, güçlü bir arzuyla her an yeniden tanımlanabilirdi.
Bıyıklı Filozof’un kozmolojisi tek bir formüle dayanıyordu: Akışkan bir varoluş, aşılmaz saydam sınırlar ve yukarıdaki boşluktan düzenli olarak düşen mana taneleri. Yemek, mutlak bir dikey eksenden, yani "yukarıdan" gelirdi. Bu yüzden uzun zamandır su yüzeyinin hemen üzerinde, görünmez ve erişilmez bir “Tanrı Balık” yaşadığına inanıyordu. Bu yüce varlığın yegane gayesi, zamanı ve mekanı anlamlandırmak adına, yukarıdaki o kaotik boşluktan küçük kahverengi mutluluk parçaları yağdırmaktı.
Ancak bir öğleden sonra, akvaryumun dışındaki mutlak karanlıktan bir gölge koptu ve cama doğru yaklaştı. Bu bir çocuktu. Burnunu soğuk cama dayadı, gözlerini kocaman açarak içeriye baktı.
Bıyıklı Filozof’un solungaçları heyecanla titredi. Büyük bir sarsıntı yaşamıştı; çünkü o ana kadar “dışarı” diye bir kavram zihninin sınırlarından içeri sızmamıştı. Camın ötesi, mantıksal olarak imkansızdı. Işık orada bükülüyor, formlar dağılıyordu. Eğer orada bir şey varsa bile, muhtemelen su kalitesi berbat, filtre sistemi olmayan kötü tasarlanmış bir başka akvaryum olmalıydı.
Çocuk, parmağının ucuyla cama vurdu.
Ses, suyun moleküllerini ezen devasa bir dalga gibi Bıyıklı Filozof’un gövdesine çarptı. Dehşete kapıldı. Tanrı Balık, varlığımızı sorguladığımız için bizi cezalandırıyor!
Oysa akvaryumun diğer sakinleri hiçbir şey olmamış gibi, aynı ritmik ve uyuşuk kavislerle yüzmeye devam ediyorlardı. Onlar, nesiller boyu süren o büyük evrimsel felsefeyi çoktan sindirmişlerdi: Her şey ya normaldi ya da görmezden gelinmesi gerekiyordu. Bu iki kabul de fırtınalı bir denizde bile mutlak bir huzur getirirdi.
Çocuk camın arkasından bir şeyler mırıldandı. Ancak ses, yoğun su kütlesinin içinden geçerken büküldü, anlamını yitirip biçimsiz bir gürültüye dönüştü. Bıyıklı Filozof bu kozmik mesajı kendi diline tercüme etti:
“Gökyüzü konuşuyor. Fakat kullandığı lehçe çok barbarca.”
Sonra o büyük gölge, geldiği karanlığın içinde kaybolup gitti.
O gece, akvaryumun motorundan yayılan monoton fısıltı eşliğinde Bıyıklı Filozof derin bir sessizliğe gömüldü. Eğer bir "dışarısı" varsa, içinde yüzdükleri bu şey neydi? Korunaklı bir ev mi? Kusursuz bir dünya mı? Yoksa sadece daha büyük bir gücün keyifle izlediği “çok inandırıcı bir iç mekân dekorasyonu” mu? Varlığın sınırları nerede bitiyordu?
Dipteki yapay bitkinin yaprağına tutunmuş olan yaşlı bir balık, uykulu gözlerini kırpıştırarak mırıldandı:
“Boş ver evlat… Dışarısı varsa bile, muhtemelen suyu soğuktur ve akıntısı çoktur.”
Bu cümle, akvaryum metafiziğinin temel taşıydı: Bilinmeyeni arzulama, çünkü filtre sistemi daha yeni temizlendi ve suyun sıcaklığı tam olması gerektiği gibi. Bilmek, konforu bozardı.
Bıyıklı Filozof yine de zihnindeki o şeffaf duvarı yıkamadı. Ertesi sabah, suyun yüzeyindeki hafif dalgalanmaya bakıp kendi yansımasıyla yüzleşti:
“Ben evrenin merkeziyim. Çünkü bakışlarımın ulaştığı ve beni doğrulayan başka bir yer görmedim.”
Tam bu narsistik teselliye sığınacaktı ki, camın ötesindeki o tekinsiz boşlukta yeni bir yarık açıldı. Çocuktan tamamen farklı, her türlü mantığı ve akvaryum fiziğini reddeden bir başka olgu belirdi.
Sessizce, adeta boşlukta süzülerek camın tam hizasına yerleşti. İki devasa, dikey göz bebeği olan parıl parıl yeşil iki güneş... Bu güneşlerin etrafı, suyun altında hiç şahit olmadığı türden, tüylü ve karanlık bir sis dalgasıyla kaplıydı. Yaratığın yüzünün iki yanından, tıpkı Bıyıklı Filozof’un kendine yakıştırdığı ama asla sahip olamadığı o unvan gibi, gerçek, uzun ve tehditkar fırçalar uzanıyordu.
Gerçek bıyıkları olan bir canavar, ona bakıyordu.
Bıyıklı Filozof kaskatı kesildi. Solungaçları korkuyla daraldı. Bu yeni anomalinin ne olduğunu, evrenin hangi çekmecesine koyacağını bilemiyordu. Bu, Tanrı Balık’ın ta kendisi miydi? Eğer öyleyse, neden yukarıda değil de yanal evrendeydi ve neden bakışlarında kutsal bir şefkat değil, pullarını eriten keskin, yırtıcı bir arzu vardı? Yoksa "dışarı" dedikleri o kötü tasarlanmış akvaryumun, camı kırıp içeri sızmaya çalışan karanlık bir dalgası mıydı?
Yaratık, önündeki o tüylü ve beş uçlu uzvunu yavaşça kaldırdı. Camın yüzeyine sürttü. Hiç ses çıkmadı ama camın moleküllerinde hummalı bir gerilim sarsıntısı yayıldı. O iki yeşil güneş, Bıyıklı Filozof’u milim kıpırdamadan izliyordu. Bu bakışta ne çocuğun merakı vardı ne de diğer balıkların uyuşukluğu. Bu, varlığı tamamen yutmak isteyen, anlamlandırılamaz bir Hiçlik’ti.
"Evren yarılıyor," diye dehşetle düşündü Filozof. "Yukarıdaki düzen bir yalandı. Dışarısı bir kaos değil, bizi izleyen ve henüz adını koyamadığım tüylü bir kıyamet."
Zihni felsefi bir felcin eşiğindeydi. Bu geometrik şekli, bu hipnotik ritmi ve camın arkasındaki o tüylü karanlığı suyun diline tercüme edemiyordu. Bilgi yetersiz kalmış, metafizik çökmüştü.
Tam o sırada, akvaryumun üst kapağı büyük bir gürültüyle aralandı ve gökten o tanıdık, kahverengi pullar dökülmeye başladı. Tanrı Balık ya da her neyse günlük rızkı göndermişti. Zihni bulandıran, varoluşu sarsan o iki yeşil gözün yarattığı dehşet, dış dünyadaki o tüylü canavarın gizemi ve her türlü kozmik sancı bir anda darmadağın oldu. Açlık, bilme arzusundan daha kadim ve daha baskındı.
Bıyıklı Filozof, arkasındaki o gece gözlü yaratığa arkasını döndü, açılan ağzıyla en büyük yemi kapmak için hızla yukarıya doğru hamle yaptı. O yemi yutarken, zihnindeki tüm karmaşayı tek bir hamlede süpüren o kesin ve pragmatik sonuca ulaştı:
"Evren, düzenli aralıklarla yukarılardan yemek gönderen mekanik bir sistemdir. Gerisi... gerisi arkamızda beliren, ne idüğü belirsiz yeşil gözlerin ürettiği, suyun dengesini bozan birer spekülasyondan ibarettir."
Akvaryumda hayat, kendi dairesel döngüsünde akmaya devam etti. Camın ötesindeki o tüylü, bıyıklı ve yeşil gözlü gizem ise, bir anlığına suyun içinde bir korku dalgası olarak parladı… sonra yavaşça dibe çöktü ve yapay çakıl taşlarının, dışkıların ve yosunların arasında, unutuluşun derinliğine gömüldü.
Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder