Efsunlu Rüzgârlar
Bugün adaya ayak bastığımda havada, insanın göğüs kafesini durup dururken genişleten, yüzünde uçucu bir tebessüm bırakan o tatlı, ılık esintilerden biri vardı. Hani insanın içine sebepsiz, çocuksu bir yaşama sevinci üfleyen; tepelerdeki taze biçilmiş çimlerin yeşil kokusunu kıyıya vuran denizin iyotlu tuzuyla aynı nefeste harmanlayan o efsunlu rüzgârlardan…
Vapurdan inip o küçük iskeleye ilk adımımı attığım, tenime ilk değdiği anda, aylardır omuzlarımda biriken o ağır, kurşuni şehir paltosunu şefkatli bir el gibi çözüp aldı bu rüzgâr; beni bir tüy gibi hafifletti. Üzerimde sadece bir esinti değil, adeta görünmez bir ipeğin dokunuşu gibi kayıp gidiyordu. Sanki bu küçük ada, denizin ortasında asırlık uykusundan uyanmış ve gökyüzüne doğru ilk kez derin, ferah bir nefes bırakmıştı. Kıyıdaki balıkçı kahvesinin önünden geçerken, yaşlı bir amcanın yanındaki kıza gülümsediğini gördüm. Kahvesinden bir yudum alıp göğe bakarak, “Bugün dünya çok güzel bir gün giymiş üzerine kızım,” diyordu, “Şu gökyüzünün mavisine bak, sanki birileri neşe boyası dökmüş.”
Başımı kaldırıp baktım; gerçekten de adanın üzerindeki gökyüzü, hırçın bulutlarını ve sisli kederini unutup gülümsüyordu. Pürüzsüz, berrak ve kadife bir aydınlıkla uzanıyordu üzerime. Rüzgâr, adanın dar, taş kaplı sokaklarının arasından, eski ahşap evlerin panjurlarından öyle yumuşak, öyle teklifsizce geçiyordu ki, sadece saçlarımı dalgalandırmakla kalmıyordu. O serin, şifalı el, zelimin en tenha köşelerine, ruhumun o tozlu raflarına kadar sızıyordu. Şehirden yanımda getirdiğim o birikmiş eski yorgunlukları, ertelenmiş kaygıları ve dünün kırgınlıklarını bir avuç kuru yaprak gibi savurup götürüyordu deniz yönüne. Geriye, içi yıkanmış saraylar gibi ferah ve aydınlık bir zihin kalıyordu bende.
O taze neşeyle hışırdayan dallar, adanın bütün telaşını, gürültüsünü bir kenara bırakıp maviye doğru çocuksu, berrak bir ıslık çalmaya başladığını fısıldıyordu kulağıma. O ılık esinti dalga dalga yüzüme her vurduğunda, geleceğin endişesinden ve geçmişin gölgesinden sıyrıldığımı hissettim. Sadece nefes alıyor olmanın, o saf ve muazzam hafifliği doluyordu içime. Hayatın bütün karmaşasına, koşturmacasına ve gürültüsüne bu adada verilmiş küçük, neşeli ve mis kokulu bir mola gibiydim. Sırtımı eski bir taş duvara yaslayıp gözlerimi kapattığımda, ruhumun derinliklerinde saklı o sessiz odada bir kez daha anladım.
Otel, adanın en ucunda, kayalıkların denizle birleştiği o tekinsiz ama büyüleyici noktada yükseliyordu. İskeleyi ve o garip taş evi arkamda bırakıp mektubun altındaki küçük notta yazan adrese ulaştığımda, akşamüstünün kızıllığı gökyüzünü çoktan esir almıştı. Fakat karşımdaki yapıya bakarken, adanın o şifalı rüzgârı bile içimde uyanan o tatlı şaşkınlığı dindirmeye yetmedi.
Karşımda alışılmış beton, tuğla ya da ahşap bir bina yoktu. Otel, sanki canlı bir organizma gibi kayaların arasından filizlenmiş, devasa, sarmal bir cam ve kristal kuleydi. Ancak asıl tuhaf olan, binanın mimarisi değil, doğayla kurduğu o imkânsız bağdı. Dış cepheyi kaplayan cam paneller sabit değildi; rüzgârın yönüne ve şiddetine göre tıpkı bir solungaç gibi hafifçe açılıp kapanıyor, adanın o taze çim ve deniz kokan nefesini binanın içine üflüyordu. Kulenin tepesinden aşağıya doğru, yerçekimine meydan okuyan su kanalları akıyordu ama sular aşağı düşmüyor, yukarıya, gökyüzüne doğru tersine bir nehir gibi süzülüyordu.
İçeri adım attığımda şaşkınlığım bir kat daha arttı. Lobinin zemini pürüzsüz bir deniz suyundan oluşuyordu; üzerinde yürünebilen, bastıkça ayağınızın altında hafifçe esneyen ama sizi asla ıslatmayan sıvı bir cam tabakası gibiydi. Suyun altında rengârenk adalı balıklar yüzüyor, siz yürüdükçe ayak izlerinizin etrafında parıltılı halkalar bırakıyorlardı. Duvarda asılı olan tablolar ise sabit birer resim değildi; çerçevenin içindeki bulutlar hareket ediyor, adanın o anki rüzgârıyla eş zamanlı olarak tuvalin içindeki ağaçlar sallanıyordu.
"Hoş geldiniz," dedi resepsiyondaki kadın. Üzerinde adanın begonvillerinden dokunmuş gibi duran, sürekli renk değiştiren bir elbise vardı. Sesi, az önce sahilde duyduğum o kadim çınarların hışırtısını fısıldıyordu sanki. " "En üst kattaki 'Zamanın Durduğu Oda'yı ayırttık sizin için."
Bana pirinçten dökülmüş, üzerinde hiçbir oda numarası olmayan, sadece küçük bir rüzgâr gülü motifi bulunan ağır bir anahtar uzattı. Asansöre bindiğimde yukarı doğru çıktığımı hissetmedim; asansör sanki dikey bir su tünelinin içinde hafifçe süzülen bir hava kabarcığı gibiydi.
Odamın kapısını açtığımda ise nefesim tamamen kesildi. Odanın dört bir yanındaki duvarlar ve tavan tamamen ortadan kalkmıştı; daha doğrusu, duvarlar gökyüzünün ve denizin kendisiydi. Yatak, odanın tam ortasında, havada asılı duran devasa bir beyaz bulut kümesini andırıyordu. Başımı yukarı kaldırdığımda, adanın o pürüzsüz gökyüzü tüm yıldızlarıyla tam üzerimde parıldıyordu ama tuhaf bir şekilde ne üşüyor ne de rüzgârdan rahatsız oluyordum. Oda, rüzgârın o neşeli melodisini içeri alıyor ama soğuğunu dışarıda bırakıyordu. Sırtüstü o yumuşak yatağa uzanıp gözlerimi gökyüzündeki yıldızlara diktiğimde, adanın o ılık esintisi odanın içinde adeta bir ninninin notaları gibi dönmeye başladı. Hayatın tüm karmaşası, o gri şehir, geçen upuzun yıllar... Hepsi aşağıda, o tersine akan suların ve kristal panellerin ardında eriyip gidiyordu.
Yatağın kenarına iliştiğimde, başucundaki küçük sehpada bir not buldum: " Zamanın yorulduğu ve dinlenmek için durduğu yerdesiniz. Otelin her bir odası, insanın ruhundaki en hafif anıya göre şekil alır. Bu gece geçmişin yorgunluğunu burada bırak. Yarın sabah, kaldığımız yerden devam edeceğiz."
Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder