Hayatın "Sil" Tuşu Yok.

 



“Merhaba :)”


Günaydınlar, iyi geceler, kalpler, emojiler, "çevrimiçi" ibareleri, yazılıyor balonları, silinen mesajlar, görüldü işaretleri... İlişkilerinin ritmini artık bunlar belirliyordu. Sevilip sevilmediklerini bir ses tonundan değil, cevap verme süresinden anlamaya çalışıyorlar, birbirlerini seslerinden çok yazdıkları cümlelerle tanır olmuşlardı. Zamanla, aynı ekranın ışığında, kelimelerden yapılmış iki kişiye dönüştüler.

Bir süre sonra ikisi de birbirini değil, yazışmalardan kurdukları kişiyi sevmeye başladı. Her mesaj, yazanın ne demek istediğinden çok, okuyanın o an ne hissettiğini anlatıyordu. Kelimeler çoğaldıkça, birbirlerini daha az anlıyorlardı. Geceleri uzun uzun yazışıyor, sabahları ilk birbirlerine günaydın diyorlardı. Birlikte film izliyor, aynı şarkıları dinliyor, aynı fotoğraflara bakıyor; bütün bunları kilometrelerce uzaktan yapıyorlardı. Birbirlerinin çocukluğunu, korkularını, eski ilişkilerini, gelecek hayallerini öğrendiler. Saatler süren konuşmaların çoğu tek bir ekranda yaşandı. Birbirlerine hiç bu kadar yakın hissetmemişlerdi. Ses tonunun, mimiklerin ve kısa bir duraksamanın söyleyebileceği her şeyi artık kelimeler taşımaya çalışıyordu. Bir nokta soğukluk, üç nokta kırgınlık, büyük harfler öfke diye okunuyordu. En uzun sessizlikler ise tek kelimelik bir bildirimle başlıyordu:

"Görüldü."

Bazen tek bir cümle günlerce akıllarından çıkmıyordu. Biri aceleyle yazıp geçmişti; öteki aynı cümleyi defalarca okuyordu. Bir gülümsemenin yumuşatacağı sözler sertleşiyor, şakayla söylenmiş bir cümle kırgınlığa dönüşüyordu. Yüz yüze olsalar bir bakışta geçip gidecek küçük yanlış anlamalar, ekranda büyüyor, her okuyuşta başka bir anlam kazanıyordu.  Bazen aynı cümleyi ikisi de bambaşka okuyordu. Biri yazarken gülümsüyor, öteki okurken kaşlarını çatıyordu. Aradaki farkı gösterecek ne bir bakış vardı ne de sesin tonu. Bu yüzden her mesaj, biraz da eksik geliyordu. Eksik olanı ise ikisi de kendi korkularıyla tamamlıyordu. Belki de tam bu yüzden, ilk kez karşılaşacak olmaları ikisini de fark etmedikleri kadar tedirgin ediyordu.

Bir akşam kadın, bu kurgusal hapishaneden kaçmak istercesine yazdı:

“Yüz yüze konuşabilir miyiz?”

Adam yanıtladı: “Tabii.”

İlk kez aynı mekânı paylaştıklarında aralarında ağır bir sessizlik oluştu. İlk birkaç dakika havadan sudan konuştular. Sonra konuşma durdu. Aralarına, ekran başındayken hiç fark etmedikleri o tuhaf sessizlik çöktü. Sessizliği bozmak isteyen adam gülümseyerek,

"Mesajlarda daha eğlenceliydin," dedi. Söyler söylemez pişman oldu.

Kadının yüzündeki belli belirsiz değişimi gördü ama bunun kırgınlık mı, şaşkınlık mı olduğunu anlayamadı. Cümlesini düzeltmek istedi. Yazıyor olsaydı bir kelimeyi siler, yerine yenisini koyardı. Burada sözcükler ağızdan çıktıktan sonra geri alınmıyordu. Hayatın "sil" tuşu yoktu. 

Kadın başını kaldırdı. Mesajlaşırken o birkaç saniyelik duraksamaya onlarca cümle sığdırabilirlerdi. Ama burada zaman beklemiyordu; sığınabilecekleri "yazıyor..." göstergesi yoktu. 

"Demek seni hayal kırıklığına uğrattım."

Adam dudaklarını araladı. Söyleyeceği hiçbir cümle, yazarken olduğu kadar doğru gelmedi. Sessizlik uzadı. Dil, aralarındaki köprü olmaktan çıkmış; yabancılaşmayı derinleştiren bir duvara dönüşmüştü. Kadın telefonunu eline aldı. Bu anlam krizine daha fazla dayanamayarak nihai hükmünü vererek yazdı:

“Sanırım birbirimizi anlamıyoruz.”

Altında, ilişkinin mezar taşı gibi duran o küçük gri yazı: Görüldü.

Adam uzun süre ekrana baktı. Parmakları tuşlarda dolaştı. Yazdı, sildi, yeniden denedi:

"Yok... Yani sen değil... Ortam..."

Kadının ekranında bir an beliren ve kaybolan "yazıyor..." ibaresi, varoluşsal bir çırpınıştı aslında. Kadın sessizce sandalyesini geriye itti. Çantasını omzuna aldı. Ne arkasına baktı ne de bir şey söyledi.

Aylar sonra, kaderin ya da tesadüfün bir cilvesi olarak aynı masada oturtuldular. Söyleyecek, hesabı sorulacak onlarca duygu vardı; fakat konuşma yetisini kaybetmiş iki dilsiz gibiydiler. İnsan insana temas etmenin getirdiği o çıplak sorumluluk, ikisine de ağır geldi. Sessizlik katlanılmaz bir boyuta ulaştığında, ikisi de bir refleks olarak sığınaklarına telefonlarına sarıldı. Gerçekliğin tekinsizliğinden, dijitalin güvenli limanına kaçtılar.

Adamın parmakları ekranda kaydı:

“Merhaba :)”

Kadının cebindeki cihaz titredi. Ekrana baktı, yüzünde tanıdık bir illüzyonun rahatlamasıyla cevap verdi:

“Merhaba.”

Masaya kahveleri bırakan garson, aynı hizada oturup birbirlerinin gözlerine bakmak yerine siyah camlara kenetlenmiş bu iki insana baktı.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendini Kaybettiğin Yer

Olmak Yettiğinde

Hiçliğin Kıyısında