Hiç Gelmeyen Düşman
Mahallenin en eski evlerinden birinde yalnız yaşayan Nihat, her sabah aynı saatte, güneş henüz doğmadan uyanırdı. Sessizlik, dünyanın en güvenilir zamanıydı ona göre. İnsanlar uyurken, kötülük de uyurdu. Önce salon penceresinin tülünü iki parmak aralar, sokağı dikkatle incelerdi. Karşı apartmanın üçüncü katındaki yaşlı kadın yine balkondaydı; elindeki saksıyı sularken gözü ara sıra onun evine kayıyordu.
"Yine beni izliyor," diye geçirdi içinden. Perdeyi hızla kapattı.
Kahvesini mutfakta, ışığı yakmadan içti. Televizyon açmazdı; haberlerin bile kitleler üzerinde kurulan o büyük, sistematik oyunun bir parçası olduğuna inanırdı. Telefonu susturulmuş bir sığınak gibi hep sessizdeydi; tanımadığı numaralar zaten potansiyel birer tehditti. Postacı zile bastığında nefesini tutar, kapının arkasında dakikalardır orada duran bir gölge gibi kıpırdamadan beklerdi.
Yıllardır böyle yaşıyordu. Mahallede herkes onu tanırdı ama kimse onun kim olduğunu gerçekten bilmezdi. Bakkal Hasan, "Abi nasılsın?" diye seslendiğinde kısa bir baş selamıyla geçiştirir, adımlarını hızlandırırdı. Kasabın gülümsemesinde bir alay, eczacının kibarlığında bir hesap, komşuların selamında ise hep o gizli, tehlikeli merakı arardı. Oysa insanlar yalnızca kendi gündelik, sıradan hayatlarını yaşıyorlardı. Nihat ise zihninin labirentlerinde ördüğü görünmez bir savaşın tam ortasındaydı.
Bir ilkbahar günü, apartmanın karşısındaki boş arsaya küçük bir kız çocuğu geldi. Elinde kırmızı bir plastik top vardı. Saatlerce tek başına oynadı durdu. Derken top, birkaç kez sıçrayarak Nihat’ın bahçesine kaçtı. Çocuk, paslı demir kapının önünde durup çekingen bir sesle seslendi:
Amca... Topumu alabilir miyim?
Nihat perde arkasından uzun süre onu izledi. Küçük kız bir süre bekledi, sonra omuzlarını düşürüp uzaklaştı. Ertesi gün başka bir topla geldi.
Yaz aylarında sokağın başındaki ihtiyar dut ağacı, dallarını ağır ağır mora boyayan meyvelerle dolup taşmaya başladı. Mahallenin çocukları, birbirlerinin omuzlarına basarak dallara tırmanıyor; dudakları, avuçları ve kıyafetleri o mayhoş meyvenin lekesiyle yıkanırken sokağı çınlatan neşeli kahkahalar atıyorlardı. Onların bu hesapsız neşesi, her türlü sese karşı tetikte olan Nihat’ın kulaklarına kadar ulaştı. Tülün arkasından, sanki dünyanın en gizli sırrını çözmeye çalışıyormuş gibi çocukları izlemeye koyuldu. O sırada, göğsünün derinliklerinde sızlayan bir yer, onu zamanın gerisine, çocukluğunun o unutulmuş coğrafyasına fırlattı. Köyün kenarından akan, paçalarını sıvayıp serinliğinde koşturduğu o berrak dereyi hatırladı; babasının güçlü omuzlarında otururken izlediği o uçsuz bucaksız, kızıla boyanmış dağ batımlarını ve annesinin un kokulu elleriyle tandırdan çıkardığı, dumanı üstünde tüten sıcak ekmeğin kokusunu... Genzi yandı. Tam o esnada, ağacın en yüksek dalındaki çocuklardan biri, ani bir hareketle başını kaldırıp doğrudan Nihat’ın gizlendiği pencereye baktı. Göz göze geldikleri o mikrosaniyede Nihat, en büyük sırrı ifşa olmuş bir suçlu gibi irkilerek gövdesini geriye attı ve perdeyi hışımla çekti.
Zaman, o dar sokağın ve mahallenin üzerinden, yatağını sessizce oyan karanlık bir nehir gibi aktı. Nihat sandalyesinde çakılı kaldıkça, dışarıdaki dünya kabuk değiştiriyor, acımasız bir hızla yaşlanıp yenileniyordu. Önce, karşı apartmanın balkonunda oturup saksılarını sulayan ve varlığıyla Nihat’a gizli bir düşmanlık hissettiren o yaşlı kadının evinden bir sabah tabut çıktı; dairesi aylarca boş kaldı, sonra pencerelerine bambaşka insanların yabancı perdeleri asıldı. Ardından terzi Hasan, artık eğilen belini ve titreyen ellerini tezgâhın arkasında tutamayacağını anlayıp dükkânın anahtarını büyük oğluna devretti; dükkânın o eski, ahşap kokusu gitti, yerine neon ışıklar ve soğuk plastik raflar geldi. Derken bir sonbahar sabahı, belediyenin turuncu yelekli ekipleri ellerinde motorlu testerelerle çıkageldi; çocukların kahkahalarını taşıyan o gölgeli dut ağacı, köklerinden sökülerek kamyon kasalarına yüklendi. Sokak aniden çıplak kaldı. Mahallenin o mora boyanan çocukları boy attı, bıyıkları terledi, birer birer bavullarını toplayıp uzak şehirlerin kalabalığına karıştı. Dünya dönüyor, sokak yenileniyor, insanlar eksilip çoğalıyordu. Nihat, aynı evde, rengi solmuş aynı ahşap sandalyede, dış dünyaya sızdırmaz bir kale gibi gerilen o sıkı sıkıya kapalı perdelerin arkasında sessizce yaşlandı. Saçlarına kırlar düştü, gözlerinin kenarı derin hendeklerle doldu ama içindeki o amansız uyanıklık hiç pörsemedi. Her doğan günle birlikte, kendisini yok etmek için kapının eşiğinde, köşe başında ya da telefonun diğer ucunda pusuda bekleyen o hayali, o devasa düşmana karşı hiç bitmeyecek bir ömürlük nöbetine devam etti.
Fakat düşman hiç gelmedi.
Bir sonbahar akşamı, göğsüne saplanan keskin bir ağrıyla yere yığıldığında odada çıt çıkmıyordu. Telefon masanın üzerindeydi. Birkaç hamleyle komşularını arayabilirdi. Aramadı. Ağrı büyüdü, nefesi daraldı. Yere düşen bastonuna uzanmaya çalıştı ama parmakları mesafeyi katetmeye yetmedi. İlk kez korkusundan değil, yalnızlığından ürktü.
Saatler sonra kapıyı kırarak içeri giren komşuları, onu yarı baygın hâlde bulup hastaneye yetiştirdiler.
Doktorlar elinden geleni yaptı ama yorgun beden, yılların biriktirdiği o ağır yükü daha fazla taşıyamadı. Son akşam, odadaki genç hemşire pencerenin perdesini sonuna kadar açtı. Nihat istemsizce başını o yöne çevirdi.
Gökyüzü turuncuyla mor arasında ağır ağır demleniyordu. Yağmurdan yeni çıkmış ağaç yaprakları akşam güneşinde parıldıyor, hastane bahçesindeki çocuklar neşeyle birbirini kovalıyordu. Açık kanattan içeriye taze bir ıhlamur kokusu doldu. Nihat uzun süre dışarıyı seyretti. Sanki dünyayı ilk kez görüyordu.
Hemşire yatağın başucuna yaklaşıp gülümsedi:
Güzel bir akşam, değil mi?
Nihat cevap veremedi. Çünkü boğazına düğümlenen şey kelimeler değil, koca bir ömürdü. Gözlerinin önünden geçen şey yaşadığı yıllar değil, ıskaladığı bir hayattı. Denizi hiç görmemişti. Bir kadını gerçekten sevmemiş, bir dostla sabaha dek süren o hesapsız sohbetlerin tadına varmamıştı. Yağmur altında yürümemiş, bir ağaç gölgesinde huzurla uyuyakalmamış, kendisine uzatılan o kırmızı topu sahibine geri fırlatmamıştı. Kendisini yok edeceğini sandığı dünyanın, aslında ona yaşamak için defalarca el uzattığını ancak o an anladı. Ama hayat, en büyük gerçeklerini insanın kulağına her zaman en geç fısıldardı.
Ertesi sabah Nihat’ın odasından sessizliği teslim alan bir ölüm haberi çıktı.
Evini boşaltmak için gelen uzak akrabaları; yıllardır açılmamış perdeleri, hiç misafir ağırlamamış tozlu fincanları, etiketleri üzerinde duran bavulları ve çekmecelerden çıkan sararmış yurt dışı gezi broşürlerini buldular. En büyük bavulun içindeki küçük gözde, yıllar önce alınmış bir tren bileti duruyordu. Hiç kullanılmamıştı.
Mahalleli onun neden hiçbir yere gitmediğini, neden hep saklandığını hiçbir zaman öğrenemedi.
Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder