İskambil Destesi
Bir ara gerçekten şanslı biri olduğuma inanmıştım. Hayatın yıllardır bana çıkarmadığı hesabı sonunda kapattığını sanmıştım. "Demek sıra bana da geliyormuş," diye düşündüğümü hatırlıyorum. İnsan, talihin kendisine gülümsediğini sandığı anlarda ne kadar da kolay kandırıyor kendini.
Sonra bir hastane koridorunda bekledim.
Hastanelerin tuhaf bir mizah anlayışı vardır. Bir odadan yeni doğmuş bir bebeğin ilk ağlama sesi gelir, birkaç kapı ötede bir aile ölüm haberini öğrenir. Koridordan telaşla geçen sedyeler, plastik sandalyelerde saatlerdir kıpırdamadan oturan insanlar, tavandaki floresan lambalarının insanı sorguya çekiyormuş gibi duran beyazlığı... Bütün bunların ortasında, insan kendi hikâyesinin çok önemli olduğunu zanneder. Oysa hastane, sana nazikçe şunu hatırlatır: "Sıradaki."
O günden sonra anladım ki hayatın en sevdiği şey, tam rahatladığın anda omzuna dokunmakmış. Üstelik bunu öyle büyük felaketlerle de yapmıyor. Bazen tek bir telefonla, bazen bir doktorun yüz ifadesiyle, bazen de "Bir dakika konuşabilir miyiz?" cümlesiyle. Hayatın sürpriz anlayışı, doğum günü partisi düzenleyen bir arkadaşınkine hiç benzemiyor.
Yıllar geçti. Başkalarının çocukları büyüdü. Okula gittiler, düştüler, âşık oldular, evlendiler. Eski evler yıkıldı, yenileri yapıldı. Bebekler doğdu, insanlar öldü. Bahçedeki dut ağacı bile her yıl görevini aksatmadan yaprak çıkardı. Bir tek ben, zihnimin bir köşesinde takılı kalan eski bir plak gibi aynı yere dönüp durdum. Düğünlere gitmeyi eskiden severdim. Şimdi düğün salonuna girince kendimi yanlışlıkla başka birinin hayatına misafir olmuş gibi hissediyorum. Herkes eğleniyor, ben ise pastanın kaç kat olduğundan çok, salonun çıkış kapısına olan mesafeyi hesaplıyorum. Kimsenin mutluluğuna itirazım yok. Sonuçta onların şansı benim cebimden çıkmadı. Ama yine de merak ediyorum: Hayat bu dağıtımı hangi muhasebeciye yaptırıyor?
Çünkü sistem biraz dağınık görünüyor.
Aynı sokakta biri piyangodan para kazanırken öteki kemoterapiye başlıyor. Aynı hastanede bir aile odadan bebekle çıkıyor, diğeri boş bir kucakla. Aynı yağmur bir çiftçinin yüzünü güldürüyor, ötekinin bodrum katını yüzme havuzuna çeviriyor. Aynı güneş, biri için tatilin ilk günü, diğeri için cenazenin sabahı oluyor.
Eskiden bunların bir açıklaması olduğuna inanırdım. İyi insanların başına iyi şeyler gelir sanırdım. Hayatın görünmeyen ama son derece titiz çalışan bir muhasebe servisi olduğunu düşünürdüm. Meğer muhasebeci çoktan istifa etmiş. Şimdi sokakta koşan çocuklara bakıyorum. İçlerinden hangisinin ileride "Hayat bana bunu neden yaptı?" diyeceğini bilmiyorum. Belki en çok güleni. Belki en sessizi. Belki de hiçbiri. Çünkü hayatın seçme kriterlerini çözmeye çalışan herkes sonunda aynı duvara tosluyor.
Galiba en komik tarafı da bu.
Biz, evrenin büyük bir planı olduğuna inanmak istiyoruz. Başımıza gelen her şeyin bir anlamı olsun istiyoruz. Oysa hayat çoğu zaman masa başında oturup dosya inceleyen ciddi bir memur değil. Daha çok elindeki iskambil destesini havaya savurup sonra da sonucu merakla izleyen afacan bir çocuk gibi.
İnsan yıllar geçince bunu kabulleniyor. Kabullenmekten başka çaresi olduğu için değil; sürekli itiraz etmenin de bir işe yaramadığını gördüğü için.
Sonunda anlıyorsun ki hayat sana karşı değil. Senden yana da değil.
Sadece işini pek ciddiye almıyor.
Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder