Ödünç Gözlük



Deniz’in o duru, şiirsel ve dinginleşen dünyası, her geçen gün daha da şeffaflaşıyordu. Renkler daha canlı, sesler daha melodik, insanlar daha katlanılabilirdi. Artık sabahları kalbi sıkışarak uyanmıyor, aksine bir pamuk şekerinin içinde süzülüyormuş gibi hafif hissediyordu. Dışarıdan bir motosiklet sesi geçti. Uzaktan bir köpek havladı. Apartmanın üst katında biri musluğu kapatmayı unutmuş gibiydi; boruların içinden ince bir su uğultusu geliyordu. Deniz, uzun zamandır ilk kez seslerin katmanlarını ayırabiliyordu. Sanki dünya, yıllardır üst üste binmiş şeffaf tüllerden oluşuyordu da biri o tülleri yavaşça kaldırmıştı. Kumaşın tenine değen pütürünü hissediyordu. Hayat onun içinden hızla geçen bulanık bir tren manzarasıydı. Şimdi ise her şey durmuş gibiydi. Eskiden sabahları gözlerini açar açmaz, beyninin içinde görünmez bir toplantı başlardı. Yapılması gerekenler, yetişmeyen işler, cevap verilmeyen mesajlar, geçmişte söylediği bir cümle, gelecekte olabilecek kötü ihtimaller… Hepsi aynı anda konuşurdu. Sanki kafatasının içinde birbirine bağıran onlarca radyo vardı. Daha yataktan kalkmadan yorulurdu.

İnsanların çoğu, hayatı gerçekten yaşamıyor diye düşündü. Sadece sinir sistemlerinin izin verdiği kadarını hissediyordu. Belki herkes kendi kimyasının içinde hapsolmuştu. Kimi fazla korkunun içinde, kimi fazla öfkenin. Kimi çocukluğundan kalma görünmez bir alarm sesiyle yaşıyor, kimi yıllardır dinmeyen bir eksiklik duygusuyla dolaşıyordu dünyada. 

Bir akşam, evinin o loş ve huzurlu sessizliğinde, çalışma masasındaki çekmeceyi açtı. Kuşlar artık ötmeyi bırakmıştı. Şehir, uykunun içine ağır ağır çekiliyordu. Amacı, o çok sevdiği eski dolma kalemini bulup, hayatın bu yeni ve yumuşak dokusunu not düşmekti. Eli, kalemin yanındaki küçük, beyaz plastik şişeye çarptı. Şişe devrildi ve içinden birkaç küçük, turkuaz renkli tablet masanın üzerine dağıldı. Deniz durdu. Turuncu bir sokak lambasının ışığı, perdenin aralığından sızıp tabletlerin üzerine düştü. O an, zihnindeki o berrak gökyüzüne küçük bir bulut gölgesi düştü. Üç ay öncesini hatırladı. Sürekli çarpıntıları, geçmeyen baş ağrıları ve "hiçbir yere yetişememe" korkusuyla gittiği o muayene odasını. Doktorun, masanın üzerinden ona uzattığı reçeteyi ve kurduğu o profesyonel cümleyi duydu tekrar:

"Bu ilaç, sinir uçlarındaki o aşırı uyarılmayı biraz baskılayacak. Hayatı biraz daha 'uzaktan' izlemenize yardımcı olacak. Kaygılarınızın sesini kısacak ki, kendi sesinizi duyabilin."

Şişenin üzerindeki etikete baktı. Üzerinde büyük harflerle adı yazıyordu. Günde bir kez, tok karnına...

Dünya, kaygının arkasında boğuklaşmıştı. O manavdaki portakalların göz alıcı turunculuğu, denizin kıyıya vuran dalgalarındaki o sabırlı ritim, iş yerindeki yorgun insanların yüzünde gördüğü o ani şefkat... Hepsi, zihnindeki o keskin köşelerin bir ilaçla törpülenmiş haliydi. Hayatın kendisi değişmemişti; sadece Deniz’in hayatı algılayış biçimi, kimyasal bir el tarafından nazikçe yeniden ayarlanmıştı. Eskiden insanları birer "engel" ya da "beklenti" olarak görürken, şimdi onları "şefkatle" izlemesi... Bu, aslında gerçek bir bağ kurma değil, sinir sisteminde sessizce kurulan kimyasal bir ateşkesti. Öfkesi yok olmamıştı; sadece öfkeye çıkan yollar, o turkuaz tabletin yumuşak sisiyle örtülmüştü. O eski plakları dinlerken zamanın durduğunu sanması, ilacın zaman algısıyla oynayan o sinsi ama tatlı oyunuydu. Zaman yine aynı hızla akıyordu, faturalar yine birikiyordu, dünya yine dönüyordu. Ancak ilacın sakinleştirici etkisi, Deniz'in içindeki o "vakit doluyor" diye bağıran gardiyanı uyutmuştu. Bir yanı, bu huzurun sahte olduğunu haykırıyor, bu bir miligramlık plastisiteye öfke duyuyordu, diğer yanı ise, yıllardır sırtında taşıdığı o ağır kaygı yükünün altından, bu küçük kimyasal el sayesinde çıktığı için ona minnettar kalmak istiyordu. Belki de insanın "kendisi" dediği şey, sadece beyindeki bir grup elektrik sinyalinden ibaretti. Eğer bu sinyaller biraz değişince dünya cennete dönüşebiliyorsa, hangisi gerçekti? O eski, gergin ve mutsuz Deniz mi; yoksa bu huzurlu, portakallara hayran kalan kimyasal gölge mi? İlaç ona yeni bir hayat vermemişti. Sadece hayatın üzerindeki o ağır, tozlu örtüyü kaldırması için ona ödünç bir gözlük takmıştı. Gözlüğü çıkardığında, o portakallar hala turuncu kalacak mıydı, yoksa dünya yeniden o gri ve telaşlı haline mi dönecekti? Hayatın dayanılmaz olmasına neden olan şeyin hayatın kendisi değil, zihninin onu yorumlama biçimi olması onu çok şaşırtmıştı. Bir akşam pencerenin önünde otururken bunu çok net hissetti. Dışarıda aynı şehir vardı. Aynı trafik. Aynı insanlar. Aynı telaş. Ama yıllardır ilk kez dünya ona saldırmıyordu. Sanki zihniyle dünya arasında duran dikenli tel biraz geri çekilmişti.

Yavaşça koltuğuna yaslandı. Gülümsedi, ama bu seferki gülümsemesinde hafif bir burukluk vardı.

Huzur, dışarıda keşfedilen bir gerçek miydi?  Yoksa sadece bir miligramlık kimyanın yarattığı tatlı bir illüzyon mu? Elindeki küçük turkuaz tablete baktı. Sonra pencereden dışarı, o telaşlı dünyaya döndü. Mutluluğun kaynağını sorgulamak yerine, şimdilik o serinliğin içinde kalmayı seçti. Pencereyi hafifçe araladı. İçeri giren rüzgar, masadaki boş ilaç kutusunu hafifçe titretti. Deniz, kutunun kapağını kapattı ve tableti bir kenara bıraktı. Yarın ne olacağını bilmiyordu ama o an, o ilacın yarattığı "sahte" cennetin içinde bile olsa, sıcak kahvesinden aldığı o gerçek dumanın kokusuna sımsıkı sarıldı.

İnsan zihni dediğimiz şey zaten biraz rüya, biraz kimya, biraz çocukluk, biraz yalnızlık değil miydi? Belki de ruh dediğimiz şey, sandığımız kadar kutsal değil; beynin karanlığında çakan küçük elektriklerin, çocukluktan kalma incinmelerin ve tesadüfen salgılanan birkaç damla mutluluğun birbirine tutunmasından ibaret, sadece unutulmamak için kendine hikâyeler anlatan yalnız bir sinir sistemiydi. 

 

Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendini Kaybettiğin Yer

Olmak Yettiğinde

Hiçliğin Kıyısında