Suskunlar

 


Işıkları gecenin içinde bile sönmeyen o eski sahafın vitrininde, üzerinde hiçbir isim yazmayan düz, lacivert ciltli bir defter duruyordu. Kenarları yıpranmış, yaprakları sararmış bu defterin altına sahaf tahrir kalemiyle tek bir cümle düşmüştü: “Başkalarının itirafları, sadece sahibinin yüzünü kızartmaz.”

Nihal, haftalardır o dükkânın önünden her geçişinde adımlarını yavaşlatıyordu. Otuzlu yaşlarının ortasında, dışarıdan bakıldığında son derece düzenli, lekesiz, sessiz bir hayatı vardı. Ancak göğsünün tam ortasında, adı konmamış bir huzursuzluk büyüyüp duruyordu. Kendi hayatına dair ne bir soru sorabiliyor ne de bir cevap aramaya cesaret edebiliyordu. Cümleleri hep başkalarının etrafında dönüyordu: İşe vaktinde gidip gelen disiplinli adamlar, komşunun aniden biten evliliği, gazetedeki o faili meçhul cinayet haberi, tutkulu ama hüsranla biten o meşhur aşk hikâyeleri... Başkalarının felaketlerini ve gizli tutkularını okurken içinin sızlaması acımasından değil, kendi içindeki o karanlık odaya teğet geçmesindendi.

O yağmurlu salı akşamı, dükkânın kapısındaki pirinç çan çıngırdadı. Nihal, sanki suç işliyormuş gibi etrafına bakınıp içeri girdi. Yaşlı sahaf, gözlüğünün üstünden ona baktı.

"Lacivert defter mi?" diye sordu adam, sesi kâğıt hışırtısını andırıyordu.

Nihal başıyla onayladı. "İçinde ne var?"

"Bir suç, bir aşk ve birkaç itiraf," dedi adam. "Ama kimin olduğu yazmaz. Satın alan herkes bir sayfasını okur, sonra gerisini tamamlayamadan geri getirir."

"Neden?"

"Çünkü," dedi yaşlı adam raflara doğru dönerken, "kimse başkasının hikâyesinde kendi cesetsiz suçlarıyla karşılaşmayı beklemez. İnsanlar dedikoduyu, cinayeti, yasak aşkı kendi aynalarından kaçmak için dinlerler. Ama bu defter, kaçtığın aynayı tam önüne koyar."

 Nihal defteri satın aldı. Eve gittiğinde çayını bile demlemeden, çalışma masasının lambasını yaktı. Defteri açtı. İlk sayfada ince, titrek bir el yazısıyla yazılmış şu satırlar vardı:

“14 Mart. Onu terk ettiğim gün, arkamda bıraktığım şey bir insan değil, onun bana duyduğu güvendi. İhanetimin bir adı yoktu;ne başka birine gittim ne de ona yalan söyledim. Sadece onun yanında kendim olmaktan vazgeçtim ve bunu ona hiç söylemedim. Onu eksilterek bitirdim.”

Nihal’in nefesi kesildi. Boğazına bir yumru oturdu. Okuduğu şey ne fantastik bir suç öyküsüydü ne de gazete manşetlerine çıkacak türden bir skandal. Ama iki yıl önce, hiçbir gerekçe göstermeden, sadece kapıyı çekip çıkarak bitirdiği o beş yıllık ilişkisi geldi aklına. Kendine hep "Yürümedi, bitti" demişti. Ama gerçeği biliyordu: O da karşısındakini eksilterek, hiç konuşmayarak, sessizce terk etmişti. Okuduğu satır, kendi vicdanının hiç sormadığı o tekinsiz soruyu sormuştu işte: Gerçek ihanet, birini aldatmak mıdır, yoksa onu kendi yokluğunla cezalandırmak mı?

Sayfayı çevirdi. Bir başka el yazısı, daha sert ve aceleci:

“Onun başarısını tebrik ederken gülümsedim. Ama içimden bir şey yırtıldı. Onun yerine başarısız olmasını, darmadağın olmasını diledim. Çünkü o yükseldikçe, benim olduğum yerde sayışım bir tercihten çıkıp bir yenilgiye dönüşüyordu.”

Nihal gözlerini kapattı. En yakın arkadaşı geçen ay ilk kitabını çıkardığında gülümsediği, sarıldığı o anı hatırladı. Eve dönüp sabaha kadar ağladığını, arkadaşının başarısının kendi içindeki üretme korkusunu yüzüne nasıl bir kırbaç gibi çarptığını düşündü. Başkasının kıskançlık itirafı, Nihal'in kendine bile itiraf edemediği o çirkin, küçük hasetle yüzleştirmişti onu.

Defter boyunca ilerledi. Biri suçunu anlatıyordu: Hiç yakalanmadığı küçük bir hırsızlığı. Ama derindeki soru, onun adalet duygusunun ne kadar sahte olduğuyla ilgiliydi. Bir diğeri bitmeyen bir aşkı anlatıyordu; aslında aşık olduğu insanın kendisi değil, o aşkın içinde hissettiği kendi gençliğiydi.

Nihal, gece yarısı defterin sonuna geldiğinde bomboş birkaç sayfa kaldığını gördü. Masadaki dolma kalemi eline aldı. Başkalarının hikâyelerine sığınarak geçirdiği yılların, kendi hayatından kaçmak için ördüğü kalın bir duvar olduğunu anlamıştı. O röntgenleme arzusu, o itiraf merakı, o suç öyküsü tutkusu... Hepsi, kendi içindeki derin sessizlikten duyduğu korkudandı.

Kalemin ucunu kâğıda değdirdi. İlk defa başkasının değil, kendi hayatının sessiz sorusunu yazmaya başladı:

“12 Ağustos. Ben hiç yaşamadım. Başkalarının yangınlarını izlerken, kendi evimin hiç ısınmadığını fark etmedim...”

Ertesi akşam sahafın kapısı tekrar çıngırdadı. Nihal lacivert defteri tezgâha bıraktı.

Yaşlı adam deftere, sonra Nihal'in yüzüne baktı. Nihal’in gözlerindeki o eski, gölgeli kararsızlık gitmiş; yerine hüzünlü ama son derece net bir bakış gelmişti.

"Tamamladın mı?" diye sordu adam.

"Hayır," dedi Nihal hafifçe gülümseyerek. "Sadece kendi payıma düşen sayfayı yazdım. Şimdi gerisini yazmak için kendi hikâyeme dönüyorum."

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendini Kaybettiğin Yer

Olmak Yettiğinde

Hiçliğin Kıyısında