Yağmurun Açtığı Oda
Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü.
Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık.
O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı.
Mutfak...
Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmaların arasına yerleşmişti; söylenmese bile odaların içinde dolaşıyordu. Sonra bazı eşyalar yerlerinden alınmaya başladı. Önce salondaki vitrin boşaldı. Ardından mutfaktaki tabaklar gazetelere sarıldı. Duvarlarda yıllardır asılı duran çerçeveler indirildiğinde, arkalarında daha açık renkli dikdörtgenler kaldı. Ev, eşyalar eksildikçe, sanki kendi geçmişini de yavaş yavaş duvarlarından söküp çıkarıyordu.
Bir sabah annesinin çay bardağı da kutulardan birinin içine kondu. Tabağıyla birlikte, gazete kâğıdına sarıldı. O ince porselen çınlamasının bir daha duyulmayacağını o zaman düşündü. Evi boşaltırken en son mutfağa girdiler. Sobanın borusu sökülmüş, duvarda yuvarlak, kararmış bir iz kalmıştı. Pencere açıktı. İçeri giren soğuk hava, eskiden çayın buğusunun asılı kaldığı yerde dolaşıyordu. Tezgâhın üzerinde hiçbir şey yoktu. Yalnızca musluğun altında, annesinin soğuk sudan kızarmış parmaklarını hatırlatan soluk bir leke kalmıştı.
Kapıyı kapatmadan önce bir kez daha mutfağa baktı. Ev ilk kez bu kadar sessizdi. Ve ilk kez, o sessizliğin içinde annesinin çay bardağını tabağına oturturken çıkardığı o ince sesi yeniden duydu.
O zamanlar o mutfaktan başka bir dünya yoktu. Dışarıda kıyamet kopsa, o muşamba masanın kenarında hayat dururdu. Bir sesin bir gün tamamen susabileceği, bir evin gün gelip de sadece hafızadaki bir adres olarak kalacağı fikri akla bile gelmezdi. Dünyanın bütün kırılganlığı pencerenin ardındaydı; içerisi ise tamamlanmış, sarsılmaz bir sığınaktı. Gece ilerledikçe yağmur hızlandı. Caddeden geçen arabaların lastiklerinden çıkan o ıslak, tıslama benzeri ses odaya doldu. Selim camı parmak ucuyla hafifçe araladı. İçeri giren soğuk rüzgâr yüzüne çarptı.
Geçmiş geri gelmiyordu, hayır. Ama insan bazı geceler o eski odanın kapısını aralayıp içeri bakabiliyordu. Orada birileri hâlâ oturuyor, demli çaydan bir yudum alıyor ve dışarıdaki yağmuru dinliyordu. Sabah yağmur dindiğinde sokak lambalarının altında sadece çamurlu su birikintileri kaldı. Selim mutfağa geçti. Akşamdan kalan çay bardağını tezgaha koydu. Camdaki buğunun arkasındaki o eski mutfak silindi gitti.
Geriye sadece sızısı geçmiş bir hatırlama kaldı.
Selçuk Tuna - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder