Zamanın Dinlendiği Çeşme
Deniz, bu kıyıda mavi değildi; her sabah başka bir kelimenin rengini alırdı. Bir gün "sessizlik" kadar beyaz, ertesi gün "özlem" kadar koyu olurdu.
Sokağın kendisi de bu kokuyla değişirdi. Taş basamaklar daha eski, gölgeler daha derin, duvarlardaki çatlaklar daha anlamlı görünürdü. İnsan, o sokaklarda yürürken yalnızca bir yerden başka bir yere gitmezdi; geçmişin hâlâ tamamlanmamış cümleleri arasından geçerdi. Her pencerenin ardında yarım kalmış bir konuşma, her kapının arkasında uzun zamandır anlatılmayan bir hikâye varmış gibi hissederdi. Yasemin kokusu, bu hikâyelerin görünmeyen diliydi: Ne tam bir mutluluk ne de açık bir hüzün taşıyan, ama ikisini de hatırlatan bir dil.
Uzaktan gelen martı sesleri, sonra ıslak halatların, balıkçı teknelerinin, güneşte beklemiş ağların kokusu karışırdı havaya. Tuzun keskinliği, yosunun koyu nefesi, motor yağına bulaşmış suyun metalik tadı onun etrafını sarardı. Deniz, çiçeğin inceliğini kendi sertliğiyle karşılar; ikisi birbirini bozmadan, birbirine teslim olmadan aynı havada kalırdı. O anda hangisinin çiçek, hangisinin deniz olduğu ayırt edilemezdi. Taş duvarın serinliği, zeytin ağacının gölgesi, yaseminin kokusu ve denizin tuzu aynı hafızanın parçalarına dönüşürdü.
Öğle vakti güneş, taşların üzerine öyle ağır otururdu ki gölgeler bile hareket etmeye üşenirdi. Beyaz badanalı duvarlar ışığı geri püskürtür, taş döşeli sokaklar bütün sabah boyunca biriktirdikleri sıcaklığı sessizce ayaklara verirdi. Havanın içindeki titreşim öylesine yoğundu ki uzaktaki evler, sanki suyun dibinden bakılıyormuş gibi hafifçe dalgalanırdı. Çekirgelerin tekdüze sesi, görünmeyen bir dokumacı gibi bütün kasabanın üzerine ince bir örtü sererdi; ardından onlar da duvar diplerine çekilir, incelir, kısalır ve seslerini bütünüyle keserlerdi. Artık ne bir kapı gıcırdar ne bir pencere aralanırdı. Kediler taş basamaklarda kıvrılır, rüzgâr zeytin dallarını incitmemek istercesine nefesini tutardı. Sanki bütün kasaba, güneşin geçmesini bekleyen eski bir düşünceye dönüşürdü. Burada zaman bile, öğle sıcağında bir çeşmenin kenarına oturup dinlenirdi.
Yalnızca deniz uyanık kalırdı. Limanın kıyısında usulca nefes alır verir, ışığı küçük dalgaların üzerine ince ince dağıtırdı. Akşama doğru güneş yumuşamaya başladığında, ilk esinti zeytin yapraklarının arasından geçerek taş sokaklara inerdi. Yasemin yeniden kokusunu toplar, gölgeler uzamaya başlar ve kasaba, uzun bir sessizliğin ardından hatırladığı ilk kelimeyi fısıldayacakmış gibi derin bir nefes alırdı.
Akşam olunca güneş denizin üzerine ince bir bakır tabakası bırakır, martılar seslerini geri alırdı. O anda kıyıya çöken sessizlik, konuşmanın yokluğu değil; henüz söylenmemiş bütün kelimelerin aynı anda nefes almasıydı.
Ardından, tepelerden aşağıya doğru süzülen serinlik, gün boyu sıcağı emmiş taş evlerin avlularına ilk ferahlığı getirirdi. İnsanlar pencerelerin önündeki topraklara, saksıdaki sardunyalara ve susamış fesleğenlere ilk suyu verirlerdi. Kurumuş toprağın suyla buluştuğu o ilk saniyede yükselen kokunun ise tarifi yoktu. Evlerin pencerelerinden sokağa sızan hafif çatal kaşık seslerine, radyolardan yükselen eski, yormayan bir melodi refakat ederdi. Masaların etrafında toplanan insanlar çok konuşmaz, sadece birbirlerinin varlığına ve o anın telaşsızlığına şükreder gibi gülümserlerdi. Limandaki küçük kahvehanede kaynayan adaçayının kokusu, rüzgârla birlikte kıyıya yayılır; insan içini ısıtan bu kokuyu içine çektiğinde, dünyanın bütün hırslarının o küçücük limanda eriyip gittiğini hissederdi.
Selçuk Tuna -s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder