Üç Kelimenin Gölgesi
Baba… bugün geç kalma olur mu?
Bu soruyu kızı her sabah soruyordu aynı ton, aynı çekingenlik, aynı saklı yarayla. Önce anlamamıştı. Çocuklar ister, merak eder, sorar. Ama zamanla fark etmişti: Kızının bu cümlede sakladığı şey bir istek değil, bir korkuydu.
Beni unutma. Beni yarım bırakma. Gitme.
Bu yüzden sürekli bir çizik, bir gölge, bir yorgunluk arardı babasının bakışlarında. Belki o yorgunluk arttığında, babası da tıpkı annesi gibi sessizce uzaklaşır diye korkuyordu.
Kız altı yaşındaydı ama bir yetişkin gibi kenardan köşeden bakmayı, duygularını içine katlayıp küçük bir mendil gibi cebine sıkıştırmayı biliyordu. Bu yetenek ona doğuştan gelmemişti; hayat, küçük bir çocuğa ağır gelecek sahneleri peş peşe oynatınca, çocuk kalbi kendini korumanın yollarını bulmuştu. Kalabalıkta hep kenara oturur, oyun oynayan diğer çocuklara uzaktan bakar, kimse bilmezdi ama o an sadece onları değil, onların anneleriyle babalarının birbirlerine söylediği sözleri de dinlerdi. Bir yetişkinin yargılayıcı sertliğiyle değil, bir çocuğun kırılgan sezgisiyle sanki bir aile olmanın seslerini toplamaya çalışır gibiydi.
Annesi gideli iki yıl olmuştu. O gidiş, ne bağırarak ne de kapı çarparak, daha sessiz, daha derinden bir tür sönme, bir tür kaybolma gibi olmuştu. Bir sabah mutfakta annesini pencereden dışarı bakarken bulmuştu. Kadının gözleri uzak bir noktaya kilitlenmiş sanki gerçek dünyadan bir ton daha geri çekilmişti. Her şeye temas ediyor ama hiçbir şeye dokunmuyordu. Görünmez bir el annesinin içinden bir rengi çekiyor, sonra bir rengini daha alıyor, sonra sesini, kokusunu, varlığını… Eşyaların arasında dolaşıyor, tabaklara yemek koyuyor, kızının saçını tarıyordu belki ama onun gidişi çok daha önce başlamıştı.Ve bir gün evin içinde pencereye bakarken kayboldu. Gidişiyle evin içinde kendine ait olan boş bir sandalye ve kızın kalbinde kapanmayacak kocaman bir boşluk bırakmıştı. Sanki o sandalye, annenin bedeninin bıraktığı ılık bir gölgeyi hâlâ taşımaya çalışıyor ama kimse dokunamadıkça o gölge daha da soğuyordu.
Tıpkı salondaki o boş sandalye gibi: Yerinde, sessiz, eksik… Ve varlığıyla yokluğu hatırlatan.
Hayat bazen böyle gider,
Büyük acılar küçük seslerle başlar. Kimsenin fark etmediği, ışığı hafifçe azalan bir lamba gibi… önce titrer, sonra bir gün tamamen sönermiş.
Henüz küçük yaştaydı ama bazı acıların üzerinden atlamayı yetişkinlerden daha iyi öğrenmişti. Baba o gidişin kızında açtığı boşluğun hiç dolmayacağını biliyordu. Kız annesinin gittiği gün, babasını da kaybedebileceğini anlamıştı. Çocuk kalbi böyle şeyleri sezgisel öğrenirdi; açıklama gerekmezdi.
“Bugün çalışman çok mu?” diye sordu kız, gelişigüzelmiş gibi yaparak.
Adam çayını karıştırdı. Yalan söylemek istemedi.
“Biraz,” dedi.
Kız başını eğdi. O küçücük omuzlar bir an aşağı doğru çöktü. Adam bunu fark etti; son zamanlarda hep fark ediyordu. Kızının omuzlarında yaşına göre fazla “kayıp” biriktiğini hissediyordu. Tezgâha yaslandı. “Biliyor musun,” dedi yumuşak bir sesle, “ben hep seni düşünüyorum.”
Kız başını kaldırdı, şaşırdı. Gerçekten mi?
Gerçekten. Hatta bazen düşünüyorum da Sen büyüdükçe bana daha az soru sorarsın diye korkuyorum. Kızın gözleri bir an ıslandı, sonra hızlıca sildi. Başını salladı ama babası tam olarak ikna edememiş gibi bir an daha baktı. O bakış, içinde kök saldı. Bir insan başka bir insanı böyle tutamazdı.
“Ben soru sormayı seviyorum,” dedi. “Çünkü… emin olmak istiyorum.”
“Neden?”
“Çünkü bir gün… cevap gelmez diye korkuyorum.”
Adam kızının yanına oturdu, masanın kenarında diz çöktü. “Ben buradayım,” dedi, kendi sesinin titrediğini fark ederek. “Ve bugün… erken geleceğim. Kız yavaşça gülümsedi. Gülüş, öyle büyük değildi; yarım, biraz çekingen, biraz temkinli.
“Peki… söz mü?”
“Söz.”
İçinden “Sakın gitme,” demek geçerdi ama bunu söylemezdi. Sanki böyle bir cümle büyülü bir dokunuş gibi babasını kırabilir, kaçırabilirmiş gibi.
Bu yüzden o üç kelimeyi seçmişti:
“Bugün geç kalma… olur mu?”
Selçuk TUNA - s.tuna@live.com

Yorumlar
Yorum Gönder