Kayıtlar

Ertesi Gün İki Kişiydik

Resim
  Buraya, iki yüksek kayanın arasından kıvrılarak inen dar bir yoldan ulaşıyorum. Yolun sonunda karşıma çıkan manzara, unutulmuş bir masalın içinden kalmış gibi. Evler yamaca tutunmuş; kimisi birbirinin omzuna yaslanıyor, kimisi taş cumbalarını sokağın üzerine uzatıyor. Kırmızı kiremitli çatılar, koyu bazalt duvarlar, ahşap çıkmalar ve renkli camlı pencereler birbirine karışmış. Sanki sokaklar, farklı çağlardan kopup gelen parçaların birbirine eklenmesiyle kurulmuş. Buraya bir ev bulmak için geliyorum. Yıllar önce burada yaşadığı söylenen bir adamın evi. Bana ulaşan mektupta yalnızca bir sokak adı ve birkaç cümle var. Mektubu gönderen kişi kendisini tanıtmamış. Babamla ilgili bilmediğim şeyler olduğunu, bunları öğrenmek istiyorsam buraya gelmem gerektiğini yazmış. Babamın ölümünden sonra geçmişine dair bazı sorular zihnimde dönüp duruyor. Belki bu yolculuk, yıllardır yarım kalmış bir konuşmayı tamamlamanın yoludur.  Meydana girdiğimde yuvarlak bir çeşmenin başında yaşlı bir ad...

Sorunun Henüz Adı Yokken

Resim
  Çocukken dünyanın bana hep aynı açıklıkla duracağını, sabahların değişmeden geleceğini, seslerin oldukları yere sadık kalacağını düşünürdüm. İçimdeki huzursuzluğu geçici bir hâl sayar, hissettiklerimi tartmadan yaşardım.  Önemli şeylerin açık açık söyleneceğini düşünür, gizlenen şeylerin var olabileceğini aklımdan bile geçirmezdim.  Ne fazlasından korkar ne de azlığını dert ederdim.  Sabah olurdu, her zamanki yerinden ışık pencereden içeri girer,  dünya henüz beni korkutacak bir şey söylemezdi.  Gün, benden bir hazırlık beklemez, ne korunmam gereken bir ihtimal olurdu ne de kaçınmam gereken bir anlam. O zamanlar dünya, susarak güven verirdi; ben de onun suskunluğuna inanırdım.  Çocukken, düzen böyle sanıyordum. Sabah varsa, sorun yoktu. S anki gece boyunca beni beklerdi. Bu tanıdıklık, dünyayla aramda sözsüz bir anlaşma gibiydi.   Pencereden görünen gökyüzü de yabancı değildi. Ne fazlasını vaat ediyor ne de bir şey talep ediyordu , sesler olması...

Hiçliğin Kıyısında

Resim
  Burada mıyım, gerçekten var mıyım, yoksa sadece galaksilerin  boş zaman eğlencesi miyim? Dünyanın henüz adı yokken, zamanın nabzı karanlığın içinde usulca atıyordu. Sessizlik, kendi üzerine kapanmış bir sonsuzluktu; ne bir başlangıcı vardı ne bir sonu, sadece kendi kendini düşleyen bir boşluk. Hiçliğin kalbinde bir çatlak gibi önce belli belirsizdi, sonra bir düşünceye, ardından bir kıvılcıma dönüştü.   “Ben, başlangıcın unuttuğu ışığım,” dedi kıvılcım, “Sana geldiğim için değil, sen beni çağırdığın için buradayım.” Zaman geçti. Milyarlarca kıvılcım içinden biri söndü, biri doğdu… biri mavi bir gezegenin üzerine eğilip, “Uyan” dedi. Işık dokundu. Dağlar gerindi, okyanuslar nefes aldı. to prak duydu, su duydu, zamanın görünmez nefesi rüzgâr duydu. Ve bir gün, sessiz bir kıyıda bir varlık doğruldu: Galaksiler, beni görüyor musunuz?  Küçük, zavallı, çaresiz… ama bir o kadar da inatçı bir şekilde ayakta duran insan, evrenin sessizliğine, yıldızların boş bakışına, kara...

Üç Kelimenin Gölgesi

Resim
  Baba… bugün geç kalma olur mu? Bu soruyu kızı her sabah soruyordu aynı ton, aynı çekingenlik, aynı saklı yarayla. Önce anlamamıştı. Çocuklar ister, merak eder, sorar. Ama zamanla fark etmişti: Kızının bu cümlede sakladığı şey bir istek değil, bir korkuydu. Beni unutma. Beni yarım bırakma. Gitme.  Bu yüzden  s ürekli bir çizik, bir gölge, bir yorgunluk arardı babasının bakışlarında. Belki o yorgunluk arttığında, babası da tıpkı annesi gibi sessizce uzaklaşır diye korkuyordu. Kız altı yaşındaydı ama bir yetişkin gibi kenardan köşeden bakmayı, duygularını içine katlayıp küçük bir mendil gibi cebine sıkıştırmayı biliyordu. Bu yetenek ona doğuştan gelmemişti; hayat, küçük bir çocuğa ağır gelecek sahneleri peş peşe oynatınca, çocuk kalbi kendini korumanın yollarını bulmuştu. Kalabalıkta hep kenara oturur, oyun oynayan diğer çocuklara uzaktan bakar, kimse bilmezdi ama o an sadece onları değil, onların anneleriyle babalarının birbirlerine söylediği sözleri de dinlerdi. Bir yet...

Kavramsal Hijyen ve Camdaki Kedi

Resim
  Akşam. Oda loş. Adam koltuğa yayılmış, elinde çay bardağı. Halının üzerinde kedi var; kuyruğunu usul usul sallıyor. Adam konuşmaya başlıyor. Sanki karşısında bir insan varmış gibi ama sesi daha yumuşak, daha içten. Kediye insanların ellerini nasıl yıkadığını anlatıyor önce. Şehirlerin nasıl dezenfekte edildiğini, havanın filtrelendiğini… Sabunların antibakteriyel olduğunu, yüzeylerin steril, maskelerin koruyucu olduğunu söylüyor. Evlerin girişinde ayakkabıların çıkarıldığını, telefonların alkollü mendille silindiğini, kapı kollarının bile şüpheyle tutulduğunu anlatıyor. Mikroplara karşı hep birlikte tetikte olduğumuzu söylüyor. Misafir gelince kolonya uzattığımızı, çantaları bir köşeye bıraktırdığımızı, dışarıdan gelen her şeyi risk saydığımızı… Çocuklara günde kaç kere “ellerini yıkadın mı?” diye sorduğumuzu. Otobüste demirlere mendille tutunduğumuzu, asansör düğmelerine dirsekle bastığımızı… Kedi sıkılmış gibi ayağa kalkıyor. Uzun uzun geriniyor. Koltuğun üzerinden pencere kena...

Beni Sev Ama Sana İhtiyacım Yok

Resim
  Bazı birliktelikler sevginin bereketli toprağında değil, ilginin kurak ve bencil kumlarında filizlenir. Sevgi, iki ruhun birbirine döküldüğü, birinin fısıltısının diğerinin kalbinde yankılandığı simetrik bir akıştır; bakışların birbirini doğurduğu bir aynadır. Oysa ilgi, muazzam bir oburlukla tek bir yöne doğru çağlar. Birinin varlığı, diğerinin uçsuz bucaksız benliğini besleyen bir kurbandan ibarettir. Biri, sistemin merkezindeki mağrur güneş olur; diğeri ise onun çekim kuvvetine kapılmış, kendi ışığından mahrum, sadece o görkemli kütleyi aydınlatmakla görevli dilsiz bir uydu. Adam, o akşam restoranın kapısından içeri girerken omuzlarında dünyanın en ağır yükünü taşıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla annesini kaybetmişti. İçinde devasa bir boşluk, boğazında düğümlenmiş bir feryat vardı. Sadece sığınmak, bir çift gözün içine bakıp "Gitti," demek istiyordu. Kadın, masaya oturduğu an adamın solgun yüzüne ya da titreyen ellerine bakmadı. Menüyü sertçe kapatıp garsona üstenci bir t...

Ödünç Gözlük

Resim
Deniz’in o duru, şiirsel ve dinginleşen dünyası, her geçen gün daha da şeffaflaşıyordu. Renkler daha canlı, sesler daha melodik, insanlar daha katlanılabilirdi. Artık sabahları kalbi sıkışarak uyanmıyor, aksine bir pamuk şekerinin içinde süzülüyormuş gibi hafif hissediyordu. Dışarıdan bir motosiklet sesi geçti. Uzaktan bir köpek havladı. Apartmanın üst katında biri musluğu kapatmayı unutmuş gibiydi; boruların içinden ince bir su uğultusu geliyordu. Deniz, uzun zamandır ilk kez seslerin katmanlarını ayırabiliyordu. Sanki dünya, yıllardır üst üste binmiş şeffaf tüllerden oluşuyordu da biri o tülleri yavaşça kaldırmıştı. Kumaşın tenine değen pütürünü hissediyordu. Hayat onun içinden hızla geçen bulanık bir tren manzarasıydı. Şimdi ise her şey durmuş gibiydi. Eskiden sabahları gözlerini açar açmaz, beyninin içinde görünmez bir toplantı başlardı. Yapılması gerekenler, yetişmeyen işler, cevap verilmeyen mesajlar, geçmişte söylediği bir cümle, gelecekte olabilecek kötü ihtimaller… Hepsi aynı ...

Olmak Yettiğinde

Resim
  Biri sordu: “Hiçbir şey yapmıyorsun. Peki ne işe yarıyorsun?” Adam gülümsedi. “Yapmak yetmediğinde,” dedi, “orada duruyorum.” Soruların aceleyle sorulmasını engelliyorum sadece.  O gün, kimse bunun farkında olmasa da, gün biraz daha ağır yürümeye başladı. Dükkânlar yavaş yavaş ışık aldı. K epengler açıldı, fırıncı ekmeği tezgâha koymadan önce bir an durdu. Elindeki sıcaklığı fark etti.   Postacı, mektupları dağıtırken kapıları daha yavaş çaldı. Açılmayan kapılara kızmadı. Omuz silkti,  Belki sonra, diye düşündü. Belki de hiç.  Berber dükkânı doldu. Makas çalışıyordu ama aynaya bakılmıyordu bu kez. Berber, saç kestiği adamın yüzüne baktı. Adam da bir şey anlatmadı. İkisi de buna ihtiyaç duymadı. Bir çocuk topunu kaçırdı meydanda. Koşmadı. Topun yuvarlanışını izledi. Durdu, bekledi. Top bir duvara çarpıp geri geldi. Çocuk güldü. Kimse onu çağırmadı. Y aşlı adam her zamanki bankına oturdu. Elini bastonuna koydu. Eve dönmek için bir sebep aramadı. Güneşin yer deği...

Evdeki Mevsimler

Resim
  Elektrik tam akşamın en düşünceli saatinde kesildi. Odanın içindeki uğultu bir anda sustu; buzdolabının ince titreşimi, bilgisayarın fan sesi, lambanın sarı halkası… Hepsi yok oldu. Geriye, duvar saatinin sabırlı tik takları ve karanlığın ağır nefesi kaldı. Adam bir süre yerinden kıpırdamadı. Karanlıkta eşyaların yer değiştirdiğini sandı; sanki koltuk biraz daha yaklaşmış, masa biraz daha uzaklaşmıştı. İnsan ışık varken eşyaların yerini değil, kendini sabit sanıyormuş meğer. Kalktı, balkon kapısını araladı. Soğuk hava içeri doldu; gecenin kokusu vardı içinde. Islak beton, uzak bir yerden gelen soba dumanı ve çiçek açmaya hazırlanan bir ağacın belirsiz vaadi. Balkona çıktığında gökyüzü pırıl pırıldı. Elektrik olmadığı için şehir kendi ışığını söndürmüş, yerini göğe bırakmıştı. Sokak lambalarının sönmesiyle yıldızlar cesaret bulmuş gibiydi; her biri biraz daha yakına gelmiş, biraz daha çoğalmıştı. Samanyolu ince bir tül gibi uzanıyor, karanlığın içinde görünmez sandığı ihtimalleri ...

Görülmeyen Hikâyeler

Resim
  Sabah, henüz tam uyanmamış bir dünyanın üzerine usulca serildi. Işık, perde aralığından içeri sızarken, odanın duvarlarında yavaş yavaş gezinen bir düşünce gibiydi, ne tam belirgin ne de bütünüyle silik. Toz zerrecikleri, o ışığın içinde ağır ağır dönüyor; her biri kendi küçük yörüngesinde, görünmez bir düzenin parçası gibi süzülüyordu. Odanın içi hâlâ geceye aitti biraz. Sandalyenin sırtına bırakılmış bir gömlek, yarım kalmış bir hareketin hatırası gibi duruyordu. Masanın üzerinde unutulmuş bir kitap, açık sayfalarıyla sanki okunmayı değil, hatırlanmayı bekliyordu. Saatin tik takları bile bu sabah daha temkinliydi. Sokak henüz kalabalığın gürültüsünü kuşanmamıştı; sadece uzaklardan gelen tek tük ayak sesleri, geceden kalma sessizliği incitmeden yürüyordu. Bir adam, penceresinin önünde duruyordu. Elinde ne bir kahve fincanı ne de bir gazete vardı. Sadece bakıyordu. Gökyüzü açık değildi ama kapalı da sayılmazdı; tıpkı onun zihni gibi—kararsız, geçiş halinde, bir eşiğin üzerinde. İ...

Kaybolan Ritüelin Postmodern Hafifliği

Resim
  Modern apartman bloklarının gökyüzünü birer barkod gibi kestiği Rezidanslar Bölgesi’nde, bayramın gelişi sadece telefon ekranlarına düşen bildirimlerle anlaşılıyordu. 27 yaşındaki Can için bayram, "9 Günlük Resmi Tatil Komposizyonu" demekti. Aylar öncesinden Erken Rezervasyon algoritmasını alt ederek kaptığı Ege otelinin konumunu çoktan zihnine kazımıştı. Onun kuşağı için bayram; akraba ziyaretlerinin yarattığı sosyal anksiyeteden kaçmak, Story’lerde "Out of Office" etiketi paylaşmak ve büyüklerin elini öperek kazanılacak nakit akışını dijital cüzdana aktarmaktan ibaretti. Valizini hazırlarken, yan daireden gelen o tanıdık ve sinir bozucu sesle irkildi. Apartmanın son "eski kafa" sakini, 70 yaşındaki Meliha Hanım’ın kapısı açılmıştı. Can, asansörün düğmesine basarken yakalanmamayı umuyordu ama geç kalmıştı. Meliha Hanım, elinde üzeri streç filmle kaplı, içi ev baklavası dolu bir tepsiyle koridordaydı. Yüzünde, bu çağda artık antika sayılan o ısrarcı, dav...