"Ulaşmak" Bir İllüzyondur, "Yaklaşmak" İse Bir Sanat
Sis, dünyanın henüz ilk cümlesi kurulmadan önceki o dilsiz boşluktu. Sadece vardı; renksiz, biçimsiz ve zamansız. İnsanlar o belirsizliğin kıyısında durur, sise bakarken kendi gölgelerini anlamlandırmaya çalışırlardı. Ben ise o kıyıda duran, elindeki iğneyle hem yarayı açan hem de onu dikmeye çalışan yalnız bir yürüyüşçüydüm. Her sabah, güvenli sınırlarımı ardımda bırakır, sisin içine ilk adımımı atardım. O an bir Kaşif olurdum. Kelimelerin henüz doğmadığı, anlamın daha şekillenmediği o çiğ ve can yakan soğukluğa dalar, nefesimi tutardım. Döndüğümde yanımda getirdiğim her şey ham, dile gelmemiş, ağır ve biçimsiz olurdu. Sonra masaya oturur, bir Dokumacı'ya dönüşürdüm. Sisin içinden çıkardığım o vahşi parçaları elime alır; onlara dilin, nezaketin ve kurgunun ipliklerinden birer elbise dikerdim. İnsanlar o elbiseleri giyer, içlerinde ısınır ve buna "hayat" derlerdi. Onlara, her aşkın içinde saklı bir ayrılığı, her sadakatin gölgesinde bekleyen bir ihaneti ve her doğumun ç...